galerie

Lia | 27-03-2007 | onzeker over te grote borsten

Het kan ook andersom.Ik heb cup 80 D en overweeg een borstverkleining,cup B of C.
Ik ben niet helemaal tevreden en niet echt trots op mijn borsten.Ook oog ik er dikker door,heb maat 40/42 en ben 1,75 lang.Ik heb mezelf op een foto gezien en tot mijn grote schrik leek er net alsof ik maat 46 had"quelle horreur".Mijn vriend vind ze dan wel okay zoals ze zijn maar ik zie gewoonte dik eruit en mijn borsten zijnte groot.In ieder geval nooit siliconen in mijn lijf en ik wil niet meer als zeikerd worden gezien door sommigen.In deze maatschappij is het okay als je onzeker bent over je kleine borsten maar als je grote hebt dan moet je maar niet zeiken en het gewoon ermee doen en blablabla...Waarom vergeten sommigen dat ook vrouwen met een grotere voorgevel onzeker kunnen zijn en niet alleen vrouwen met een kleinere voorgevel?

Voor een excolega was ik die blonde met die grote borsten en ze roddelde over mij en vertelde mij dat kleinere borsten meer voordelen hebben dan grote.Ik ben meer dan een borst namelijk een mens met gevoelens en kwaliteiten.Ik ben niet stomm.In iedere borst zit toch iets moois of niet soms?Ergends schaam ik me een beetje voor mijn lullige probleem.Er zei namelijk iemand tegen mij dat ik moest stoppen met zeiken omdat alle vrouwen grote borsten willen.Maar dat kloppt niet.Ik lees op veel fora mee en lees vaak ook dat er veel vrouwen blij zijn met hun kleine cupmaat en ik gun het een ieder van harte om blij te zijn met hun borsten al valt dat niet mee.Maar ik wens me wel meer begrip voor mijn situatie.

lees commentaar [7] | reageer

Olga | 26-03-2007 | vaginaterreur

Geweldig Sunny, jouw documentaire! Wat me vooral trof is de vaginaterreur. Wat verschrikkelijk dat vrouwen in Amerika, en misschien hier ook wel, elkaar aanpraten dat een vagina strak en haarloos moet zijn. Het valt me al tijden op in de sauna dat vrouwen massaal hun schaamhaar afscheren. Waar is dat in godsnaam voor nodig? Willen we soms op kleine meisjes lijken? En nu zag ik in Beperkt Houdbaar ook nog dat drommen meisjes het nodig vinden hun binnenste schaamlippen te laten halveren. Verschrikkelijk. Iedereen heeft de mond vol over genitale verminking van Somalische meisjes, maar dit is zeker van een heel andere orde. Ik vind het echt belachelijk. Een beetje slimme vrouw doet hier toch niet aan mee? Waar gaat dit heen? Gaan we straks ook onze oren eraf laten snijden, omdat oren niet eshetisch zijn? Of de balzak van mannen, dat rare bungelende ding? Vrouwen van Nederland, laten we hier met z'n allen tegen protesteren! Ik pleit voor een t-shirt of button met de tekst: MIJN VAGINA IS NOG PUUR NATUUR.

lees commentaar [5] | reageer

Anoniempje | 26-03-2007 | twee buiken

Al sinds ik klein was heb ik een buikje. Wat ik ook doe, een platte buik lijkt onhaalbaar voor mij. Ik heb namelijk ook een gedeelte buik boven de navel en een gedeelte onder de navel. Wat je steeds zie in bladen, posters en reclame zijn strakke, platte buiken. volgens mij voldoen er maar weinig vrouwen aan dit beeld. Ik erger me aan reclames met vrouwen in bikini's of nog minder. Van mij mag je een mooie buik best laten zien, maar ik word er niet goed van dat dit wordt neergezet als een ideaalbeeld met de vrouw alleen maar als lustobject of als object om de omzetcijfers te doen stijgen. Het wordt tijd dat we daar eens mee ophouden. Gelukkig ben ik nuchter genoeg, maar steeds als ik weer zo'n buik zie word ik geconfronteerd met het feit dat mijn buik dus blijkbaar niet mooi is. Dat is gewoon niet prettig.

lees commentaar [1] | reageer

anoniem | 26-03-2007 | ex lelijk eendje

Na een artikel in de krant gelezen te hebben heb ik net Beperkt Houdbaar gekeken. Wat een goed intiatief! En wat confronterend. Ik ben helemaal nooit bezig met dingen als cosmetische chirurgie, maar wel heb ik mijn hele leven ervaren hoe bepalend het kan zijn voor je gedrag/gevoel hoe andere mensen je uiterlijk beoordelen! Zo rond mijn 10e werd het me voor het eerst naar mijn hoofd geslingerd; 'lelijkerd!!' Ik stond er niet veel bij stil, want dat hele 'lelijk zijn' was totaal geen onderwerp waar ik me op die leeftijd mee bezig hield. Gepest ben ik nooit, en ik had altijd vriendinnen zat. Maar de jongens veranderden. Ik was een beetje een jongensmeisje, speelde vaak de buurjongens en wilde 'stoere' dingen doen. Maar zo rond de leeftijd dat je je bezig gaat houden met 'verkering', kreeg ik wel door dat dat er voor mij niet in zat. In de brugklas verergerde het en toen kreeg ik elke dag wel een keer een rotopmerking naar mn hoofd. Ik begon mijn gezicht te haten en voelde me verschrikkelijk onzeker. Langs een groepje jongens lopen durfde ik niet, want ik wist zeker dat ze iets zouden zeggen. Ik keek altijd naar de grond. Ik ontwikkelde een soort 'muur' om me heen met een grote mond, veel humor en een scherpe tong. Hiermee bereikte ik wel weer contact met jongens, maar wel als 'one of the guys' natuurlijk. Vrouwelijk heb ik me nooit gevoeld toen. Tot mn 18e verbierg ik mijn lijf in de wijdst mogelijke kleren. Verkering durfde ik niet eens aan te denken, en ik schreeuwde natuurlijk altijd het hardst 'dat me dat echt helemaal niks leek'. Toch deed het altijd pijn om nooit aangesproken te worden in de kroeg, terwijl al je vriendinnen wel aanspraak hadden. Nou ja, kortom, het lelijk voelen beheerste mijn leven totaal. Ik was verlegen, depressief, voelde me minderwaardig, was sociaal heeeel onhandig en ga maar door. Ik schrijf 'was'. Want tegenwoordig ben ik blijkbaar mooi. Ik vind het gek om het zo te typen. Want ik ben er zelf nog steeds niet aan gewend. Ik heb geen operaties gehad of andere fratsen uitgehaald. Het is langzaamaan gewoon totaal veranderd hoe ik bekeken word. Op mn 19e kreeg ik zelf verkering. (met de eerste de beste die me een beetje aandacht gaf, moet ik genant genoeg toegeven) En tegenwoordig; Ik heb aanbidders, word nagefloten, word versierd... Het verbaast me soms nog steeds. 'ik???' 'Bedoel je mij???' Ik ben nog steeds ontzettend onhandig op het versier- en liefdesgebied. Maar meer en meer begin ik het onzekere gevoel over mijn uiterlijk wel te verliezen. Mn 'mij raak je nergens mee' muurtje is aan het afbrokkelen en ik durf me zelfs soms kwetsbaar op te stellen. Ik heb zelfs wel eens gedacht, goh, ja, ik mag er inderdaad best wel zijn tegenwoordig! Ik ben makkelijker geworden in het leggen van nieuwe contacten, zit over het algemeen erg goed in mn vel, voel me zekerder, heb leuke vrienden. Nou ja, en nu de liefde nog zullen we maar zeggen. En toch, toch knaagt het soms. 17 jaar geleden is dat nu, die eerste 'lelijkerd!!!'. Na 17 jaar durf ik blij te zijn met wie ik ben. Dat uiterlijk je leven zo kan beinvloeden. Als ik naar foto's kijk van toen kan ik wel janken. Er was helemaal niks mis met mij. Goed, ik was de hipste niet, maar ik was een leuk kind. Ik zou mn tienerjaren helaas het liefst vergeten. Wat jammer eigenlijk. Door dit alles ben ik helaas nog steeds obsessed met hoe ik er uit zie. En daar erger ik me vreselijk aan. Ik geniet van de postieve aandacht nu, maar merk dat ik erg bang ben om dit (wat het ook is ineens) weer kwijt te raken. Bij het zien van de film heb ik zitten janken. Want ik vind het echt vreselijk om te zien hoe sommige vrouwen over zichzelf praten. En vreselijk om hierdoor geconfronteerd te worden met hoeveel kostbare tijd van mijn leven ik in zit / heb gezeten over mijn uiterlijk.

lees commentaar [3] | reageer

Aafke | 25-03-2007 | gezegend

Hoi...

Mooie docu! Eng die operatie aan die schaamlippen...brrr! Die amerikanen zijn echt goed in de omgekeerde wereld. Bah!

Ik weet me gezegend met een man die van me houdt zoals ik ben... en rimpels en ouder worden en grijze haren enzo de normaalste zaak van de wereld vindt. Ik ben ook blij met mn eigen lijf, al vind ik het verre van perfect. Maar het zit wel lekker! Nu hopen dat ik me thuis blijf voelen in mn lijf als ik ouder word (ben nu 31).

Aan de schijver voor mij... volgens mij geldt dit hele verhaal inderdaad steeds meer voor mannen.. ook zij 'moeten' aan idealen voldoen die niet altijd reeel zijn.

En ja.. wie zitten erachter.. iedereen die er geld aan verdient denk ik!

groetjes, Aafke

lees commentaar [0] | reageer

magda römgens | 25-03-2007 | lijf

Beste vrouwen en vooral dappere Sunny.

Nog twee maanden en dan word ik 70 ! Toen ik 24 was zei een keuringsarts; U bent er zo een, die dik zal worden. Dikke bovenbenen, flinke omvang (mijn bovenmaat was 40 en mijn heupmaat 42) en dan op kamers wonen en ongezond eten. U bent gewaarschuwd.!!!

Ik ben er kapot van geweest en het vertrouwen in mijn lijf ben ik toen helemaal verloren. Ik leefde vanuit mijn hoofd en mijn lijf werd nog onbelangrijker dan dat het daarvoor al was. Wel kwam ik aan en nu, vandaag , is er iets geweldigs gebeurd. !

Ik heb mijn kleren maat 58/60 in kunnen pakken en naar de kledingbussen van Amnesty kunnen brengen. Nu, vandaag en gisteren komt alle verdriet los, dat ik in al die kilo's heb moeten verstoppen. Ik heb alle gewichten gewogen, die mogelijk waren.Kilo's met weggestopte tranen, 80, 90, 100 kilo. Tot uiteindelijk 118 kilo.En ik ben 1.60 lang!Ik heb gelijnd en geleden en met de vrouwen van de vroegere actiegroep "vetvrij" geknokt voor acceptatie. Het is goed zoals je bent, draag kleren die je passen en die je vooral leuk, vrolijk, opvallend, ruim, ondeugend vindt! Wees jezelf en accepteer jezelf, dan volgt de "wereld" jouw mening.Dat was ons credo en dat voelde goed. Nu vraag ik me af, wat die houding mij heeft opgeleverd. Ik heb rotopmerkingen "teruggelegd"op het bord van diegene die ze maakte, ik heb me suf gezocht naar en lambetaald aan kleding, die me goed stond, mijn hersenen kraakten op volle toeren bij maatschappelijke activiteiten (en dat was heerlijk, maar 't duveltje in mijn kop, dat sprak: je bent te dik, laat de anderen zien dat je toch slim bent", dat duveltje bleef me achtervolgen.) Ik heb me nooit goed genoeg gevonden. Maar mijn kop stond op lachen, en dat niet alleen, ik wist niet, besefte niet hoe ik leed onder het gewicht van mijn kiloos. Misschien maar goed, anders was ik er depressief van geworden en dat zou veel erger geweest zijn.

Mijn lijf was dus nooit goed genoeg.Toen ik jouw documentaire zag, Sunny, voelde ik me weer zoals ik me geloof ik mijn leven lang gevoeld heb. Ik ben wel een vrouw, maar nooit goed genoeg geweest! Als jongere vrouwniet, in mijn leven als werkende werkte het lijf niet mee, zelfs toen mijn lijf na het huwelijk kinderen baarde was het nog niet goed genoeg, want ik werd er niet "mooier"op!!

Mooi-zijn wat is dat en hoe belangrijk is het. Jouw documentaire geeft een afschrikwekkend beeld van hoe ër "tegen" vrouwen aangekeken wordt en hoe wij zelf tegen onszelf aankijken. Films als de jouwe en die van je moeder indertijd drukken ons met de neus op feiten, die we niet eens graag onder ogen willen zien. Nodig is het des te meer. Acties en actievormen ook.

Wij vrouwen zijn meer dan baarmoeders, meer dan opgepoetste (en soms verdomme zelfs verminkte) lichamen, meer dan buitenkanten en meer dan alleen maar "te hebben". De emancipatiestrijd van 1975 ev. heeft heel wat opgeleverd. Maar we zijn er nog lang niet. Soms denk ik wel eens: we beginnen pas! Onze allochtone zusters voeren hun eigen strijd en wij, witte vrouwen, moeten ook verdergaan.het iuterlijk heeft zeker een functie, maar waarom oppoetsen en verbouwen? Wij zijn toch meer dan alleen die buitenkant.

Als er actievormen zijn waaraan ik mee kan doen (ik kan niet goed lopen) dan meld ik me!

Omwille van twee zeer noodzakelijke operaties kon ik na jaren eindelijk afvallen. Ik begin mezelf weer te zien als "normaal". Hoe kan dat vraag ik me nog wel af. Maar ik geniet ervan. Vandaar dus mijn opruimactie. Het verdriet wat ik onder die stapel grote kleren vond heeft me verrast over mezelf en dat zegt wel heel veel over het grote belang dat er gehecht wordt aan het uiterlijk.

Ik wens jou en je medewerkers veel succes, zet door, zet door en laat je niet echt gek maken door de manipulators van vrouwenlijven. Je bent een tofwijf en wees blij met jouw buiten"verblijf."

Hartelijke groet,

Magda Römgens

lees commentaar [0] | reageer

Simone | 25-03-2007 | te kleine borsten

ik ben 17 jaar en op zich best tevreden met mijn lichaam, want ik ben slank, heb geen vetrolletjes, moedervlekken etc. maar mijn borsten zijn veel te klein. cup AA zit nog ruim! soms is dat wel fijn, met sporten bijvoorbeeld, maar met kleren passen is het echt een ramp! ik ben zo plat, dat alle leuke truitjes bij mijn borsten los hangen. verder ben ik ook bang dat jongens dit niet leuk vinden, want die houden toch van zachte en ronde borsten? gelukkig maakt het voor de functie ervan niets uit.

lees commentaar [22] | reageer

Petra de Vries | 25-03-2007 | Borstverkleining

Enige jaren geleden liet ik mijn borsten verkleinen. Niet omdat het idee bij mezelf rees, maar omdat mijn (vrouwelijke) huisarts het opperde, omdat ik wel eens klaagde over rugpijn. Ik kreeg alvast een verwijsbrief van haar mee, dan kon ik erover nadenken (er waren lange wachtlijsten volgens haar)... Eenmaal bij de plastisch chirurg kreeg ik een intake met m'n jas aan. Zonder onderzoek werd ik gelijk toegelaten op medische gronden en kwam in aanmerking voor een verkleining. De wachtlijst zou 1,5 jaar zijn, maar ik kreeg al een oproep na een half jaar. Totaal overdonderd liet ik de ingreep doen. Van EE ging ik naar C (inmiddels weer D) en na de ingreep had ik maandenlang ellende met ontstekingen in de wond die van oksel naar oksel liep... Tweemaal daags de wond verschonen, totdat de wond uiteindelijk dicht was. Wat er nu rest zijn zwarte wormpjes onder m'n beide oksels: littekens die ook nog eens pijnlijk zijn. En de rugpijn verdween niet. Integendeel: ik had een hernia!

lees commentaar [1] | reageer

Joke | 24-03-2007 | te lange onderbenen voor normale stoelen

Ik kan moeilijk stoelen vinden die bij mij passen. Bureaustoelen op de hoogste stand zijn wel ok, maar zowel 'gewone' en 'design' eettafelstoelen zijn veeeeeels te laag. Zo krijg ik last van mijn rug.
Ik zou graag willen dat de Klup van Lange Mensen of andere site meer info zou kunnen geven over winkels met hoge stoelen etc.

lees commentaar [2] | reageer

Joke | 24-03-2007 | waar o waar te vinden: bh maat 70E!?

Ik ben tevreden met mijn cupmaat E: past bij mijn lange lichaam. Echter, met een taillemaat van 70 cm is het knap lastig leuke bh's te vinden, zeker een eenvoudige 't-shirt' bh (met dikke stof zodat tepels niet zichtbaar zijn).
Laatst na veel zoeken een dure bh gekocht, maar die zit niet goed.
Idioot dat de winkels de 'extreme' maten niet verkopen!

lees commentaar [31] | reageer


[login]