galerie

margot | 04-04-2007 | zelfbeeld

Mijn dochter (30 jaar) is 4 jaar geleden naar buiten gekomen,dat ze diep ongelukkig was met haar uiterlijk. Ze is hierdoor uiteindelijk (ondanks psych.hulp) in een diepe depressie geraakt en 1,5 jaar opgenomen geweest in een psych.kliniek. Ze heeft o.a. body dismorphic disorder. Vrij vertaald; verstoorde lichaamsbeleving. Zij ziet plekjes in haar gezicht die in haar ogen monsterlijk zijn en die wij nauwelijks zien. Vergelijkbaar met anorexia. Ik ben ervan overtuigd dat de media hierin een rol speelt, dat je er vlekkeloos uit moet zien. We mogen kennelijk geen mens meer zijn, maar een barbiepop!

lees commentaar [1] | reageer

Andrey | 04-04-2007 | Mijn gezicht.

Ik heb het mooiste haar van de hele wereld. Vroeger, toen ik nog een meisje was, was mijn haar altijd kort. Toen ik vijftien was, liet ik mijn haar groeien, en toen ik zeventien was had ik lang, stijl, bruin haar tot over mijn schouders. Ik slikte toen de pil, waar mijn huid heel mooi egaal van werd. Ik was echt een popje. Op een gegeven moment was ik het zat. Het was een warme zomer, en ik had een favoriet rood jurkje waar ik ongeveer in woonde. In dat jurkje met mijn lange haar en mijn mooie koppie werd ik soms nagefloten. En dat stoorde me mateloos. Ik schoor mijn haar af. Het verschil tussen voor en na, qua hoe men me behandelde was waanzinnig. Ik was niet meer het mooie meisje. Ik was een gewoon meisje. Momenteel is mijn haar weer lang. Ik ben gestopt met de pil omdat ik slecht reageerde op de hormonen die daarin zitten. Ik ben een stuk rustiger geworden en voel me beter. Mijn huid is er op achteruit gegaan: ik heb permanent rooie vlekken in mijn gezicht, en heb eigenlijk standaard een forse ontbloemende puist ergens in mijn gezicht. De rooie vlekken zijn onderhuidse ontstekingen waar continue puisten uit groeien. Soms drijft me dat tot waanzin. Ik wil dat mijn huid weer wordt zoals ik die ken. Toen ik de pil slikte had ik een poezelig perzikhuidje. Maar ik wil me nooit meer zo waanzinnig in de war voelen als ik me voelde toen ik de pil slikte. Ik heb mijn haar weer laten groeien, omdat ik mijn haar zo mooi vind. Soms is het ook gewoon fijn om me achter mijn haar te kunnen verstoppen. Ik merk dat dat kan met lang haar. Om dezelfde reden doe ik nooit meer rokjes aan. Ik voel me kwetsbaarder met kort haar en in een rokje. Soms word ik boos op mezelf dat ik me zo druk maak over die puisten op mijn gezicht. Ik mis het soms om mooi gevonden te worden. Maar waarom, vroeg ik me keer op keer af. Ik wil me zo graag afkeren van het schoonheidsideaal. Ik heb gezworen om niet te lijnen, en dat doe ik dan ook niet. Ik eet gezond, maar ik dieet niet. De grote vraag, die eigenlijk de moraal van dit hele verhaal is: Waarom kan ik ondanks het feit dat ik een mooie jonge, intelligente vrouw ben me niet losmaken van mijn onzekerheid over mijn minder mooie huid ? Waarom ? Waarom spring ik soms uit mijn vel omdat ik ontzettend gefrustreerd ben omdat ik me zo lelijk voel ?

lees commentaar [3] | reageer

mareike | 03-04-2007 | borsten

Ik ben 55, heb uitgezakte billen, grote borsten, een buikje en een maagje, rimpels in mijn gezicht ( en ja dat gaat snel als je rookt) vlekken op mijn handen en benen, een kalknagel, pijn onder mijn rechtervoet, slik al 20 jaar anti depressiva na een postnatale depressie die maar niet overging, doe aan buikdansen, treed wel eens op, ben flink grijs aan het worden maar verf mijn haar nog altijd blond, mijn haar knip ik ook niet af en hangt nog steeds op mijn rug, lijdt aan slapeloosheid vanwege de overgang en de daarbij behorende opvliegers waardoor de makeup verdwijnt maar mij ogen lachen en ik heb dubbel plezier in mijn leven want een hele hoop soelaas is van me afgevallen nu ik ouder, wijzer, zelfstandiger ben. Ik ben en voel me nog steeds sexy en je zou kunnen zeggen vanachter ben ik luceum en van voor museum ( wat een afschuwelijke uitdrukking) maar ik geniet.

Dat wat ik heb verworven door een moeilijk leven heb ik,daar kan geen schoonheid tegenop. Met frisgewassen haar en mooie makeup in fijne kleren ,ga ik nog steeds met genoegen de straat op en trek me niets aan van de mooie meiden in de bladen en de steden. Ik heb geen behoefte aan botox, liposuctie, schaamlipverandering, aan mij geen mes als het niet nodig is.

Ik ben trots op mijn littekens(rimpels) van de ziel. Ik LEEF!!!!!!!

lees commentaar [1] | reageer

wessels | 03-04-2007 | Blokjes buik

Dag mensen,over het algemeen zijn mensen niet tevreden over hun uiterlijk maar laat ik nou eens over mijzelf beginnen.Zo af en toe overkomt mij hetzelfde,ik vindt mezelf te dik of lelijk.Je hebt dagen dat je er gewoon weg niet uit ziet of het wil die dag niet lukken om mooi te wezen.Maar de meeste dagen heb ik over mijzelf niks te klagen,omdat ik 3 a 4 keer fitness en ik kan spreken van een gespierde bouw met jaja,blokjes buik.Dus ik ben ermee vollop mee bezig zoals je leest.Ik besteed veel aandacht aan mijn buik,armen,billen en benen.Nou dit was mijn verhaal en hopelijk hebben jullie een beetje een beeld over mij hoe ik er ongeveer uitzie.Let op wat je eet, niet dat het een obsessie wordt maar eet op gevoel wat voor jou het beste voelt.En zo af en jezelf verwennen met iets lekkers dat is helemaal niet erg,zelfs ik ben dol op chocola,maar eet het natuurlijk in mate.Ik wens jullie veel gezondheid toe. Groetjes..

lees commentaar [0] | reageer

trineke | 31-03-2007 | een optie voor grote borsten: dank je

Ivm borstkanker in 2002 kreeg ik eerst een borstsparende operatie. Tja, met cup AA heb je dan ineens een halve tiet.En als bij de uitslag zou blijken datniet alles eruit was,zou er nog een tweede operatie moeten plaatsvinden. Die kon dan evt ook borstsparend.Dat vond ikeen giller.Tegen de radioloog liet ik me ontvallen dat de 2e operatie dan beter de naam tepelsparend zou kunnen dragen want er zou niets overblijven! Het bleek toch niet goed en de chirurg wilde snel tot een 2e operatie overgaan waarbij ik dan rechts geheel plat zou worden. In de voorlichtingsfolder stonddat na amputatie (of ablatie )eventueel in een later stadium reconstructie zou kunnen worden overwogen. Dat latere stadium ( na ca 1 jaar) zou beterzijn voor de verwerking van de borstloze staat. Waarschijnlijk had een nogal paternalistisch iemand dit bedacht.Ik wilde de reconstructie gewoon gelijk (scheelt weer een operatie) want na 1 jaar plat te zijn geweest zou ik niet meer de moeite nemen, dat wist ik nu al. En inderdaad, een directe reconstructie kon. 2nd opinion bij een chirurg elders: geen probleem, eea ging in samenwerking met de plastisch chirurg. Daar ook nog langs, dit keer samen met mijn man. De plastisch chirurg was zeer beleefd, geruststellend, kundig, maarhij stelde een vraag waarvan ik helemaal ondersteboven raakte: "'Mevrouw, wat ik nu zeg is alleen ter informatie, u kunt hier zelf verder in beslissen, en denkt u er nog maar rustig over na:wanneer u ooit een borstvergroting heeft overwogen dan kan dit nu vrij gemakkelijk. Tijdens de reconstructiekan ik in de andere borst ook een prothese aanbrengen, en de prothese in de te reconstrueren borst enkele maten groter kiezen. "" Dit moest even tot mij doordringen: "'Stelt u nu voor dat ik hier bv met cup B uit het ziekenhuiswandel straks?"' Inderdaad, daar kwam het op neer. Ik zag mijn man's ogen oplichten en hij zei : "'o! "" En stelde nog een vraag hierover aan de chirurg.

Ineens werd ik inwendig geweldig boos. Hier zaten 2 mannen zomaar te praten over mijn borsten , die blijkbaar niet aan de (hun) norm voldeden. Alsof ik een soort verbouwingsproject was, waarin zij ook inspraak hadden. In een borst moest iklaten snijden, dat kon niet anders, maar de ander moesten ze vanaf blijven.

Toch heb ik er nadien nog een week over nagedacht, want wat je zo aangeboden wordt, moet je wel even laten bezinken. Ik probeerde me mezelf voor te stellenmet cup B of C. Maar ook na het bezinken werd het niet anders. Ik zat allerlei argumenten te verzinnen om maar niet in mijn gezonde borst te hoeven laten snijden: b.v. misschien vermindert het de gevoeligheid als erotische zone, e.d. Ik was eigenlijk ook heel boos op mijn man, dat hij zo gretig o! had gezegd. Hier hebben we natuurlijk nog wel een gesprek over gehad.

Ik ben gewoon het gelukkigst met mijn eigen formaat: AA. en die heb ik nu weer symmetrisch na de reconstructie, ik kan weer topjes aan, en onbekommerd op het strand zitten, en zwemmen zonder visioenen van wegdrijvende protheses. (is mijn moeder een keer overkomen, hierover hebben we getweeen nog veel gegniffeld.)

Vrouwen, voel je fijn in je eigen lijf! laat je niets opdringen tenzij je het zelf wilt.

groet, trineke

koos ik voor eendirecte reconstructie van mijn borst nadat de hele borst(klier) was weggenomen. Een

lees commentaar [7] | reageer

Mariska | 30-03-2007 | blij met mezelf

Ik heb de documentaire net gezien: schokkend, herkenbaar en wat doen we onszelf toch aan. Mijn complimenten voor de manier waarop je dit 'taboe' probeert te doorbreken en vrouwen in het algemeen probeert wakker te schudden. Want dat is hard nodig, dat blijkt maar weer.

Na jarenlang gepieker, gemopper en huilen naar de maan over mijn lijf (volgens de heersende 'schoonheidsnorm' ben ik een absolute walrus) ging bij mij een tijd geleden het knopje om. Ik ben het moe om mezelf te vergelijken met fotomodellen, actrices, laat staan playmates. Zoals in de docu al gezegd wordt; we achtervolgen een creatie. Als ezeltjes achter een worteltje.

In mijn omgeving werd bijna geschokt gereageerd op het feit dat ik mezelf niet meer op een dieet stort en dat ik publiekelijk verklaardeblij te zijn met hoe ik ben. Ongeloof en hoon waren mijn deel.

Ach, misschien ben ik dan beperkt houdbaar, maar ik houd welveel van mezelf. En dat is tenminste een droom die te realiseren is!

lees commentaar [0] | reageer

Amanda | 29-03-2007 | Bovenbuikje

Ik hou deze site nu al een paar weken in de gaten en ik vind het een hartstikke goed idee!

1 van mijn grootste probleemgebieden, die ik van mezelf vind, is het bovenste gedeelte van mijn buik. 's Ochtends is het plat, maar 's avonds is het geen gezicht meer. Ik doe buikspieroefeningen, heb zo'n Tony Little Gazelle (ik woon trouwens in Amerika), maar niks helpt. Mijn maag blijft uitpuilen aan het einde van dag. En omdat ik nou eenmaal graag strakke truitjes draag erger ik me daar verschrikkelijk aan.

Als ik om me heen kijk weet ik dat ik niks te klagen heb (1.67 m en 62 kg), maar dan zie je weer zo'n stom reclamebord en wordt je je er toch weer bewust van. Mijn man vind het juist schattig, maar ik zou het liefste een corset gaan dragen ofzo. ;)

lees commentaar [0] | reageer

Lia | 28-03-2007 | mooie buik,maar te zwaar bevonden

Doordat ik 4 keer per week fitness heb ik een redelijk doorgetraind lijf en platte buik met een taille van 74 cm.Maar toch blijf ik dus maat 40/42 hebben bij 1.75 met een gewicht van 72 kilo.Ik heb dagen dat ik me wens slanker te zijn.Op een hardloopforum ben ik te zwaar bevonden.Ze zeggen dat ik 6-10 kilo overgewicht heb of zelf meer.Maar is dat ook wel zo.Het is niet zo dat ik er niet mag zijn en ik ben trots op mijndoorgetrainde lijfmaar als ik zoiets lees op dit forumdan twijfel ik toch wel eens aan mezelfen ik eet heel gezond met 3 stuks fruit per dag en 300 gram groente.Die extrakilos?kirjg ik dus niet zo heel snel weg...hmmm!!!

lees commentaar [7] | reageer

Beau | 28-03-2007 | dun is niet lelijk

Wat ik niet zo leuk vind, is dat, als tegenreactie op de dunne modellen, nu een hoop mensen gaan roepen dat dun lelijk is. Geef mij maar een volle vrouw, hoor ik steeds. Is dat om vollere vrouwen een goed gevoel over zichzelf te geven ? Volle vrouwen zijn mooi, dunne vrouwen ook. Iedereen heeft zijn eigen schoonheid.

By the way: als je dun bent, ben je niet automatisch ziek of anorectisch. Sommige vrouwen hebben zo'n bouw.

lees commentaar [4] | reageer

Lia | 27-03-2007 | onzeker over te grote borsten

Het raare is dat ik dagen heb dat ik minder moeite met mijn cupmaat heb.Heb nog mooie lingerie gekocht ook.Maar toen zag ik dit onderwerp staan en dacht dat ik mijn verhaal gewoon neerzet en dat is gewoon confronterend.Het is vooral erg als de omgeving me niet snapt.

lees commentaar [0] | reageer


[login]