galerie

Laura | 20-04-2007 | zelfwaardering door anderen

Lieve lezers,

Ondanks dat ik heel blij ben met dit initiatief/ deze internetsite, valt me wel ietsopvallends op aan het lezen van de meeste verhalen van vrouwen in de rubrieken.

De verhalen beginnen steeds met de onzekerheid die de vrouwen voelden of voelen en daarna hoe zij zich nu voelen. zij schrijven dan dat ze nu eindelijk tevreden zijn over hoe zij eruit zien en dat ze nagefloten, bekeken worden, goedgekeurd worden door mannen etc. Ook besluiten velen hun verhaal met 'ik mag mijzelf gelukkig prijzen dat ik een man heb die mij accepteert zoals ik ben'. Hoezo??? Wanneer deze vrouwen nog steeds op deze manier denken, zijnzij er dus nog steeds niet en begrijp je totaal niet waar het om gaat! Is dat dan het uiteindelijke doel? Om toch weer goedgekeurd en geaccepteerd te worden door een man?Ook dan wordt er nog steeds voor jou bepaald wat wel mooi en wat niet mooi is! Weer moet je voldoen aan een bepaalde norm. Als je op straat nagefloten wordt, is dat dan een teken dat je geaccepteerd wordt zoals je bent? Nee, want nafluiten doen ook weer diezelfde zielige mannetjes die meedoen aan die bimbocultuur, die cultuur waar deze site nu juist TEGEN is. Ik ben niet tevreden met mijzelf wanneer ik nagefloten wordt, of wanneer een man tegen mij moet zeggen dat hij vindt dat ik ok ben zoals ik ben. Dat moet je ZELF doen, anders begrijp je werkelijk niet waar dit allemaal over gaat. Het gaat er juist om dat nu de norm voor wat mooi is wordt bepaald voor vrouwen. Geloof mij, een vrouw die er bijvoorbeeld slonzig of niet 'sexy' gekleed uitziet, wordt echt niet nagefloten. En welke vrouwen dan wel? Degene die er bloot bijlopen, mooie haren, jonge vrouwen, etc. Ik denk dat iedereen wel kan bedenken waar mannen over het algemeen naar fluiten en waarnaar niet.

Concluderend kan ik zeggen dat vrouwen zelf ook hun goedkeuring verlenen aan en instemmen met de norm, het feit dat voor hen bepaald wordt wat mooi is en wat niet. En niet de vrouw zelf. No steeds zijn vrouwen afhankelijk van wat anderen van hen vinden en dan pas, als zij hen goedkeuren, vinden vrouwen zichzelf ook goed genoeg. En ze zijn mannen nog dankbaar ook en vinden dat zij zichtzelf gelukkig mogen prijzen, wanneer de partner hen ok vindt zoals ze zijn. Dat is toch een zeer trieste zaak.....

L. Troost, 25 jaar, Rotterdam

lees commentaar [4] | reageer

Arabesk | 20-04-2007 | Liposuctie dode woog 54 kilo

http://www.nu.nl/

Liposuctiedode woog 54 kilo
Uitgegeven: 20 april 2007 10:42
Laatst gewijzigd: 20 april 2007 10:44

AMSTERDAM - De 21-jarige vrouw die deze week na een liposuctiebehandeling in een Utrechtse privékliniek overleed, woog 54 kilo. Dat heeft haar vriend gezegd tegen De Telegraaf.

De vrouw was volgens haar vriend een "gezonde, sportieve meid, die vijf keer in de week sportte."

De vrouw, een Amsterdamse, was echter niet tevreden met haar uiterlijk en liet, geïnspireerd door tv-programma's als 'Extreme Make Over' en 'Make Me Beautiful', vet wegzuigen en haar borsten corrigeren.

De Amsterdamse werd maandag behandeld in privékliniek Medisch Centrum Biltstraat. Het centrum zou operatieruimte hebben verhuurd aan Aestheticare, het bedrijf dat de operatie verrichtte.

Oorzaak

De oorzaak van het overlijden is nog steeds niet duidelijk. "We horen pas over een paar weken wat er precies is gebeurd", aldus de vriend van het slachtoffer.

lees commentaar [3] | reageer

Lilith | 20-04-2007 | De rol van vaders

Ik surf hier nu zo'n 4 uur rond en ben geschokt door de documentaire, door alle bijdragen en de vele vrouwen en sommige mannen die zo ontevreden zijn met hun lichaam. Wat ik nog niet ben tegengekomen is voor vrouwen de rol van hun vader in het 'bepalen' van hun lichaamsbeeld.

Ik zal het bij mezelf houden. Mijn vader hield niet van dikke vrouwen. Waar de grens lag, was helaas niet duidelijk. Mijn moeder is daardoor haar hele leven op dieet geweest. Mijn zusje kreeg anorexia. Inmiddels is duidelijk dat dat voor haar een manier was om het leven aan te kunnen. Maar je maakt mij niet wijs dat een vader die negatief is over het lichaam van zijn vrouw en een moeder die eeuwig lijnt daarop geen invloed hebben gehad. Ikzelf ben altijd stevig geweest. In de curve van de schooldokter zat ik altijd in de categorie zwaargebouwd. In de 5e klas ben ik nog eens naar de schoolzuster geweest en zij wees me erop dat ik nooit echt slank zou zijn. Helaas had ik toen al een behoorlijk overgewicht, ook in verhouding met mijn bouw. Mijn reactie op narigheid was in mijn puberteit namelijk troosteten. Toen ik dikker werd, heeft mijn vader mij duidelijk gemaakt dat hij mij niet meer mooi vond. Combineer dit met gepest worden op de basisschool en de middelbare school vanwege mijn gewicht en het mag een wonder heten dat ik geen anorexia gekregen heb ! Als ik nu foto's zie uit mijn basisschooltijd en mijn puberteit denk ik: Waar maakten ik en de anderen zich druk om ? Ik zie dan een mooie, stevige meid met een figuur dat absoluut niet dik is, zelfs niet volslank. Helaas zat ik toen al in een bepaald patroon ten opzichte van eten en had er zich onbewust een patroon ontwikkeld, waarbij ik steeds lijnde, afviel en het dubbele aankwam. Ergens begin twintig heb ik de dieten de deur uitgedaan en heb ik besloten dat ik mooi ben zoals ik ben. Ook vond ik dat mijn vader mij moest accepteren zoals ik was. Gestaag nam mijn gewicht toe totdat ik niet meer comfortabel in een stoeltje in de bus kon zitten. Toen heb ik rigoureus mijn eetpatroon veranderd en ben 20 kilo afgevallen. Ik moet hierbij wel aantekenen dat ik mij toen al ontworsteld had aan de invloed van mijn vader op mijn leven en zelfbeeld. Ik kon pas afvallen op het moment dat ik besefte dat mijn vader altijd kritiek op mij zou hebben, mij nooit zou accepteren zoals ik ben en dat dat niet alleen op uiterlijk gebaseerd was. Eerder zou ik voor hem zijn afgevallen, om zijn goedkeuring te verdienen, om onvoorwaardelijke liefde te krijgen. Nu heb ik het voor mezelf gedaan. Ik heb nog steeds overgewicht. Ik wil nog wat kwijt, maar ik merk dat ik het steeds minder belangrijk vind. De striae die ik aan dit jojo-en heb overgehouden, zie ik als 'strijdlittekens': ik heb een strijd geleverd m.b.t. zelfacceptatie en de striae herinnert mij eraan dat ik gewonnen heb. Volgens de normen van de BMI-index zou ik 75 kilo moeten wegen. Ik moet er niet aan denken. Ik ben gewend en voel me thuis in mijn grotere en ronde lichaam. Ik ontleen er een deel van mijn autoriteit in mijn baan als docente op een middelbare school aan. Ik vind mezelf sexy en sensueel. En toch, als ik verliefd ben, komen al die oude spookbeelden weer naar boven. Ergens zit er in mijn systeem ingeprogrammeerd dat je alleen een man vindt als je slank bent. Ik weet waar het vandaan komt, maar daarmee is het niet weg. Het is inmiddels wetenschappelijk bewezen dat de vader erg belangrijk is voor het zelfbeeld van meisjes in de puberteit. Hoe het werkt, weet ik ook niet. Ik weet wel dat mijn vader mijn eerste beeld is van hoe mannen naar vrouwen kijken. Ik heb zelf moeten ontdekken dat niet alle mannen 'hun penis achterna lopen' zoals mijn vader beweerde, dat niet alle mannen op slanke vrouwen vallen etcetera. Ik vind het vreselijk dat ik als zelfstandige, intellectuele, grappige, interessante, vrolijke, boeiende vrouw (kwalificaties afkomstig van anderen, zowel mannen als vrouwen) toch nog twijfel aan mijn aantrekkelijkheid voor het andere geslacht. De media helpen daarbij absoluut niet ! Ik verwacht (en hoop) dat wanneer ik een man vind die mij mooi vind en dat laat merken, mijn spookbeelden in elk geval zullen blijven slapen. Maar jammer, vind ik het wel. Hij wordt immers verliefd op een sterke vrouw, die dan ook zo'n onzekerheid in zich blijkt te hebben. Ik weet eerlijk gezegd niet meer wat ik nog meer zou moeten doen om die spookbeelden te bezweren. Ik heb alles gedaan: therapie, de confrontatie aangegaan met mijn pestverleden, me ontworsteld aan de invloed van mijn vader en toch, wanneer het op mannen en de liefde aankomt…..

lees commentaar [3] | reageer

Arabesk | 19-04-2007 | Stakkers op geenstijl.nl

Hahahaha, het is bijna lachwekkend:

"Zeker van die monsters als in de Dove reclame. Krijgen zeker te weinig aandacht thuis. Vergane glorie is vergane glorie. Om anderen de schuld te geven en rare hersenspinsels te ontwikkelen is gewoon erg zielig en verdiend net zoveel medelijden als een Zuid-Koreaan die zich onbegrepen voelt en een daad wil stellen. Koop een parkiet of een poster van Ronald Plasterk of Ruud de Wild.

En types als Sunny Bergman zijn vroeger gewoon een paar keer hard afgewezen en dat was natuurlijk omdat een "bimbo" hen voor was. Dat is nu eenmaal de natuur geachte verveelmenisten en andere gekwetste amazones. "

Dit kan ik toch echt niet serieus nemen. Kroegpraat van frusti jongetjes ;-)

lees commentaar [6] | reageer

Anna | 18-04-2007 | Slaafse slet of vrije vrouw?

Hier valt heel uitgebreid te lezen over Ariel Levy en haar boek 'Female Chauvinist Pigs':

http://www.rosadoc.be/site/nieuw/pdf/uitgelezen/ug12nr3levy.pdf

lees commentaar [1] | reageer

Francel | 18-04-2007 | aanvulling op "Pornografie"

Ik vind het een verademing om jullie documentaire en manifest te zien, het zijn thema's die mij al heel lang bezig houden, een jaar geleden heb ik geprobeerd deze onderwerpen aan te snijden op het Viva forum, ik wilde weten hoe andere vrouwen hier over denken, daarnaast was ik gewoon erg benieuwt naar de `Viva vrouw`.


Ik werd heel onhartelijk ontvangen, op een paar uitzonderingen na, maar dat was te verwachten.

Hoewel het niet mijn doel was om zieltjes te winnen, voelde ik me akelig alleen met mijn denkbeelden, ik kon me er niet bij neerleggen dat ik de enige ben die problemen heeft met het huidige man/vrouw beeld, het uitmelken van verknipte illusies rondom sexualiteit, het gebrek aan waardigheid/eigenwaarde dat mensen ten toon spreiden en (helaas) zeer effectief via de media verspreiden. Ik wilde een tegenwicht bieden, omdat ik persoonlijk snakte naar een visie omtrent sexualiteit waarin ik mezelf kan en wil herkennen.

Ik heb de tekst over pornografie een jaar geleden geschreven en op Ravagedigitaal.org geplaatst, de reacties zijn niet bewaard gebleven.

Francel

lees commentaar [0] | reageer

Francel | 18-04-2007 | Pornografie

Porno en liefde gaan niet samen

Pornografie is geen liefde. Het is het masker dat liefde om zeep helpt door zich het meest zichtbare kenmerk van liefde eigen te maken: lichamelijke intimiteit. Onder het mom van liefde wordt intimiteit verkracht. En toch sluipt het menige slaapkamer binnen onder het mom van liefde.

Het meest verraderlijke masker is het masker dat liefde veinst. Het schadelijkste gif maakt gebruik van een goede vermomming waarmee het wordt opgenomen door het lichaam. Dit gebeurt alleen wanneer het dezelfde kenmerken vertoont als de stoffen die het lichaam nodig heeft om voort te bestaan.
Zie je hoe fataal dit is? Omdat het lichaam zich vergist leidt overlevingsdrift tot zelfdestructie. Dat maakt het mogelijk dat de intentie heel anders is dan het uiteindelijke resultaat.
Zo ook kun je je vergissen op geestelijk vlak, in menselijk gedrag. Vanuit goede intenties keuzes maken die leiden tot een vorm die er haaks op staat. Veel verslavingen zijn hier een voorbeeld van. Het is dan zaak om dit te erkennen en opnieuw te zoeken naar een vorm die beter past.


Pornografie is geen liefde, het is het masker dat liefde om zeep helpt door zich het meest zichtbare kenmerk van liefde eigen te maken: lichamelijke intimiteit. Onder het mom van liefde wordt intimiteit verkracht. En toch sluipt het menige slaapkamer binnen onder het mom van liefde.
Onze geest absorbeert wat we krijgen voorgeschoteld, omdat het refereert aan iets dieps en heel wezenlijks, onze overlevingsdrift. Volgens mij ontstaan hierdoor pijnlijke misverstanden in de beleving van seksualiteit en intimiteit binnen een relatie. Veel mensen zijn geneigd seks voor liefde aan te zien, maar seks is niet per se liefde, het kan een uiting van liefde zijn. Je zou liefde kunnen omschrijven als het verlangen jezelf te verbinden.

Wat pornografie van seks maakt is geen liefde. Pornografie ontbindt in wezen in plaats van te verbinden. Het snijdt seks los van de liefde, lichaam los van geest, sensatie los van persoonlijkheid. Het schept afstand tussen mensen die uiterst intiem met elkaar zijn en daarmee miskent het de essentie van intimiteit.
Omdat pornografie het miskennen van liefde inhoudt op een manier die heel diep gaat en daardoor des te pijnlijker is, is het wel het meest kwetsend wanneer je pornografische handelingen verricht en dito behandeld wordt terwijl je van de ander houdt.
Daarom vind ik dat pornografie eigenlijk niet thuishoort binnen een liefdesrelatie, ten minste niet onder het mom van liefde. (mensen moeten zich niet verplicht voelen seksuele handelingen te verrichten die tegen hun gevoel indruisen) Ik ben niet tegen creativiteit op het gebied van seks, vindt vooral uit wat je écht fijn vindt, maar zorg er ook voor dat het voor beiden genieten is.


Porno hoeft van mij niet verboden te worden. Hak elkaar in mootjes of smeer elkaar in met stront, mits je er allebei achter staat. Doe wat je wilt, maar noem het géén liefde. Pornografie rukt lust los uit de harmonieuze context van liefde en schept hierdoor ruimte voor het gewelddadige aspect dat aan lust ten grondslag ligt.
Lust is in wezen overlevingsdrift; een wonderlijk en zeer krachtig mengsel van angst en verlangen, doortrokken van het mysterie zelf. Los van een liefdevolle/invoelende context is lust gewelddadig. Ik wil niet zeggen dat lust slecht is, nee, overlevingsdrift is de basis van wat we zijn en van alles wat er is, maar het is niet het énige wat we zijn. Ik ben er voor om lust te integreren in het verlangen naar verbondenheid. Wees hartstochtelijk in de liefde!

In pornografie gaat het grotendeels om het in de praktijk brengen van seksuele fantasieën waarvan macht en geweld (denk aan SM) vaak een onderdeel zijn. Daarom is het zo belangrijk dat mensen hierin hun eigen grenzen en die van een ander bewaken.
Ik denk dat lust misschien wel een onmisbaar onderdeel uitmaakt van seksualiteit en dat lust iets gewelddadigs heeft. Dat is in mijn ogen niet verkeerd, zolang het maar samengaat met emotionele betrokkenheid en tederheid.
Dat de meeste mensen ook gewelddadige fantasieën hebben beangstigt me niet. Ik ben niet snel meer onder de indruk van het geweld dat ik in mijzelf en in anderen tegenkom. Dat niet iedereen beschikt over een groot inlevingsvermogen en een ontwikkeld geweten, beangstigt me wel. Geweld in de praktijk vind ik schokkend.


Ik vind dat de media een vreemd en onrealistisch beeld scheppen van seksualiteit; het toont extreme vormen van seksualiteit als zijnde normaal. Ik denk dat mensen hier zeker door beïnvloed worden, al zal lang niet iedereen alles in de praktijk brengen. Naar mijn idee krijgen mensen via de media een seksuele identiteit opgedrongen die verre van ideaal is en soms zelfs ronduit schadelijk.
Pornografie houdt ons een illusie voor omtrent seksualiteit, terwijl het heel essentiële dingen miskent. Emotionele betrokkenheid, liefde, gekwetstheid, haat/zelfhaat, jaloezie, het willen voldoen aan een ideaalbeeld, zwangerschap en geslachtsziekten zijn taboe. Dat vind ik ongezond.
Nu vrouwen in ons ruimdenkende landje er al vrijwillig toe overgaan zichzelf te laten besnijden (omdat de vrouwen in seksbladen dat ook hebben gedaan), vraag ik mij af waar we mee bezig zijn. Hoe vrij zijn mensen eigenlijk? En hoever gaat de tirannie van het opgedrongen ideaal?

Ik spreek alleen voor mijzelf, maar ergens hoop ik dat ik vrouwen en mannen die niet spreken (en die zijn er) een stem geef waarin ze zichzelf kunnen herkennen. Het is echt niet zo dat mijn seksleven nu saai is, maar voor anale seks, facial, deepthroat en fisting bedank ik. Daarnaast vind ik de afstandelijke, ontedere benadering van porno persoonlijk kwetsend.
Het is voor mij moeilijk om aan te geven aan welke porno ik denk in mijn betoog. De ene porno is de andere niet. Ik keer me tegen alle seksuele handelingen die als kwetsend worden ervaren. Natuurlijk is het zo dat wat de één als kwetsend ervaart dat voor een ander niet zo hoeft te zijn.
Of iets wel of niet kwetsend is hangt af van heel veel factoren. Wat voel je voor de persoon met wie je het doet? Zijn jullie intenties in overeenstemming met elkaar en in overeenstemming met de vorm die jullie kiezen? Voelt jullie relatie gelijkwaardig of niet en zijn jullie allebei in staat je eigen grenzen aan te geven tegenover de ander of laat je je grenzen uit angst (om iemand te verliezen of teleur te stellen) of opofferingsgezindheid (uit misplaatste liefde) overschrijden?

lees commentaar [2] | reageer

tessa | 17-04-2007 | de vrouwen in melbourne

normaal doe ik dit niet zo vlug- een reactie geven op een forum- maar ik vind dit zo'n mooi en welkom initiatief...

ik ben een jonge vrouw van 25 jaar die aan het losbreken is van het perfecte keurslijf dat mij wordt opgedrongen door...ja, door wie eigenlijk? Door de marketeers die hebben bedacht dat sex(isme) verkoopt? Door de domme vrouwen die er aan mee doen en elkaar napraten en zeggen dat rimpels en vetrollen lelijk zijn? Door de mode-industrie?

Tot mijn 12e voelde ik mij prima over mijzelf, ik was kind en ik speelde. Ik hield wel van tuttebellen, maar maakte me geen zorgen. Tot ik op de teevee baywatch ging kijken, die serie waar extreem rondborstige vrouwen in hoogopgesneden, rode badpakjes niets anders doen dan over het strand huppelen en zwoel in de camera kijken. Sex verkoopt en dat hadden de makers goed door. Oh nee, dacht ik. Vrouwen moeten grote ronde borsten hebben en slank zijn om mooi gevonden te worden! Het was een beeld waar ik nooit aan kon voldoen. Het heeft een tijdje geduurd, voordat ik de wereld niet meer als een afspiegeling van baywatch zag en me realiseerde dat kleine(re) borsten- zoals de mijne- ook best mooi konden zijn.

Langzaam aan creerde ik mijn eigen schoonheidsbeeld en kwam ik dichter bij mijn eigen lichaam te staan. Ja, mijn borsten, buikje en ronde heupen waren eigenlijk best mooi. En werden ook mooi gevonden door geliefden, dat hielp.

Toen ik vorig jaar in M was leerde ik een paar meiden kenden die erg sexy waren. Ze waren sexy omdat ze echt en tevreden met zichzelf waren. Ze schaamde zich er niet voor hun mooie, goedgevulde buikjes en billen uit hun broek te laten hangen en ik kreeg daar goede zin van. Ik dacht jaaaaaah; eindelijk eens vrouwen die zich niet willen verstoppen. Door mij te begeven in het gezelschap van deze prachtvrouwen kreeg ik meer respect voor mijn eigen lijf en de lijven van vrouwen in het algemeen. Echte vrouwen.

En daarvoor wil ik ze bij deze bedanken!

lees commentaar [0] | reageer

Lotte | 16-04-2007 | Boos

17 jaar ben ik, 17 jaar, verslaafd aan mode en tegelijkertijd heb ik een intense hekel aan de mode-industrie. Heb net de documentaire beperkt houdbaar gezien en heb spijt van de etos producten die ik net heb gekocht. Terechte spijt moet ik wel zeggen want wat heb ik nou aan een « Body Countour Streamliner   bodycream, behalve dat hij lekker ruikt ? De documentaire heeft mijn oergevoel aangewakkerd. Ik zal en moet alle meisjes om mij heen tegen deze vrouwen-hatelijke industrie beschermen. Want vrouwen haat is het zeker, hoe kan men nou verwachten dat ik in maatje 36 pas als ik gewoon breder gebouwd ben. Maar gewoon breed gebouwd bestaat niet. Je bent nu uitzonderlijk breed gebouwd, wat niet meer als normaal beschouwd kan worden. En ik haat het dat ikzelf ook verslingerd ben aan modebladen, dat ikzelf ook naar de sportschool ga om er mooier uit te zien, dat ikzelf ook vreselijke dingen koop om maar te hopen op een kleine verandering. En ik, al zeg ik het zelf, ben niet lelijk. Zoals heel veel meiden niet lelijk zijn !
Het is geen kwestie meer van de vraag waar dit schoonheidsbeeld vandaan komt, het gaat er om dat het er is ! Ge-photoshopte beelden zijn geen werkelijkheid en als er alleen fictie in bladen en op tv verschijnt waar moeten wij een normaal vrouwenlichaam tegenkomen ? Ik voel me bedrogen door de mode en cosmetica industrie ! Als een model, (lang, dun, mooi) al gephotoshopt in een blad komt, waarbij haar taile nog minder word en alle rimpeltjes en lijntjes, onderkinnen etc. worden weggehaald, dan betekend het dat ik nooit zo kan worden, zoals de reclames dat beloven. En ik vind het niet meer erg. Ik laat deze zomer me blubberbuikje lekker zien en al blubbert het van hot naar her , het kan me niet meer schelen ! Ik ben het zat, ik ga in protest !

lees commentaar [9] | reageer

R. van Alphen | 16-04-2007 | Ieder heeft zijn eigen schoonheid

Ik ben een 75-jarige grootmoeder van zeven kleinkinderen, en heb dus rimpels zat! Maar daar stoor ik me niet aan. Iedere leeftijd heeft zijn eigen schoonheid, als je je maar waardig gedraagt. Dus niet, zoals je op straat ziet, oude vrouwen die zich kleden als een tiene "van achteren lyceum, van voren museaum". Ook zag ik eens, tijdens een bezoek ergens, een oudere vrouw die van die gebaartjes had, of ze een jong meisje was. Het was echt een gemaniëreerdheid. Tragisch was dat. Als iemand mij veroordeelt wegens mijn leeftijd, dan laat ik hem/haar vallen: dan niet! Ik loop altijd stralend rond en glimlach en praat met iedereen. Maar dat heb ik wel zelf moeten bevechten en veroveren, want ben door ouders en ex-echtgenoot altijd gekleineerd en naar beneden gedrukt. Op een gegeven ogenvlik dacht ik: nu gaat het anders worden. En na een tijd werd het ook anders.Het hangt echt van je eigen houding af. Hoe sta je tegenover jezelf. Vroeger had ik een collegaatje die echt lelijk was, althans volgens de schoonheidsmaatstaven. Maar ze liep er bij alsof ze een schoonheid was. Stralend, vol vertrouwen, iedereen open aankijkend. En.......... ze was razend populair, bij mannen en vrouwen. Nu ken ik een studentje, een meisje dat er beslist heel leuk uitziet. Ze heeft echter een groot minderwaardigheidsgevoel en duikt schuw weg. Gevolg: weinig vrienden.Ze wilde op een gegeven ogenblik haar borsten laten vergroten en kwam bij mij om raad. Ik heb haar toen uitgelegd, dat het bij haar 'tussen de oren' zat. Ze dacht te slecht over zichzelf, en die borstvergroting zou niet helpen. Want na een paar maanden zou ze weer wat anders laten doen. Nee, ze moest leren zichzelf positief te accepteren. Ze heeft mijn raad ter harte genomen. Toen mijn kindneren klein waren, begon de toenmalige zwart-wit televisie met reclamespotjes. Direct heb ik de kleintjes erop gewezen dat ze niet alles moestsen geloven wat zo'n reclame zei. "Kijk", zei ik: "Hier zie je Van Nelle koffie die het allerlekkerst is volgens die reclame. En straks komt Douwe Egberts, die het allerlekkerst is volgens hun reclame. Niets van aantrekken. Zèlf uitproberen, zelf nadenken." Zo probeerde ik ze onderscheidingsvermogen mee te geven, zodat ze niet afhankelijk waren van de meningen van de media.Het belangrijkste is iemands zelfvertrouwen, en, heel belangrijk, jezelf niet altijd centraal stellen. Treed uit jezelf en richt je op een ander. Ik werk 2 x in de week als vrijwilligster in een Verzorgingshuis, en dan zie je wel heel andere dingen dan alléén je eigen sores. Dat helpt!

lees commentaar [0] | reageer


[login]