galerie

paul | 19-06-2007 | Vervolg zelfbeeld lichaamsbeeld

Toen ik op de universiteit kwam, was er, ook al was het zo dat in de proapedeuse veel jonger waren dan bij het HEAO, laat staan dan mij, er toch meer een leersfeer. Je was niet zo strikt klasgebonden, daar ik ook ivm vrijstellingen van het HEAO wat kon vooruitwerken. Tevens boden ze dus cursussen aan voor sociale vaardigheden, assertiviteit en daardoor ben ik terecht gekomen op cursussen toneeltraining en mime. Daardoor leerde ik me wel assertiever te gedragen en ik werd ook mede daardoor en de andere omgeving en sfeer minder verlegen. Ik melde me als gevolg van dat alles ook aan voor sporten en daarna sportvereniging (badminton). Begon ook (voor mijn doen) meer uit te gaan, maar de verlegenheid en onzekerheid wat betreft dat en dan vooral versieren/daten of "word ik nu versierd? of staren ze me aan als aparte bijzonderheid (negatief dus)" Ik heb dus ook het probleem dat naast dat ik niet zelfvertrouwen heb op dat gebied, ook niet de signalen kan herkennen, al zou ik ervoor miljoen krijgen als ik het goed zou hebben. Zal ook wel met het zelfbeeld te maken hebben.

Dan nu het eigenlijke, na al dat geklets over mijn (deels tenminste) voorgeschiedenis wat dat betreft, verhaal over mijn lichaamsbeeld en zelfbeeld. Ik heb vanaf late puberteit steeds maar opnieuw ervaren dat (in ieder geval de pech diegene die ik steeds tot nu toe ben tegen gekomen) en de ervaringen gehad, dat ook meisjes en vrouwen (en steeds meer in toenemende mate) vooral letten op het uiterlijk van jongens/mannen en dan vooral de lichaamsomvang, een dikke date of relatie lijkt (op zijn minst sociaal gezien) taboe haast. Ik heb voor iemand die vroeger nog flink meer verlegen was, best wel veel ondernomen, naast op cursussen en sporten te gaan en uitgaan. Daarnaast op contactadvertenties gereageerd. Waarbij ik alleen reageerde op vrouwen waar niet de eis van bepaalde uiterlijk qua lichaamsomvang werd geëist of gevraagd. Ten eerste vielen daar alleen al heel veel; advertenties af en je komt dan ongemerkt ook vak langs de advertenties waarin mannen vrouwen voor contact vragen. Daarin zag ik ook wel dat sommigen slank e.d. eisten, maar ook best wel veel die uiterlijk niet echt uit maakte en soms zelfs juist graag van stevigere en dikkere vrouwen hielden. Waarbij de moed dan ook vaak extra in de schoenen zonk als je dan leest wat zo iemand qua uiterlijk, status e.d. te bieden heeft.

Ik heb ook een datingbureau geprobeerd, speciaal voor dikke mensen, maar daar bleek dat er eigenlijk (ondanks andere reclame en publiciteitskreten) alleen gecaterd werd voor dikke vrouwen en (slanke) mannen die deze zochten. Voor dikke mannen was er blijkbaar geen interesse en mochten kennelijk de ingeschreven gevulde vrouwen (tegen het beleid van dat bureau in dat niet mocht worden gediscrimineerd op omvang) wel de eis hebben van geen dikke mannen. Dus dat was ook een teleurstelling in deze. Bij het uitgaan zag ik ook vaak, ik ben eerder bedeesd en respectvol, dat die mannen juist succes hadden die lastig opdringerig waren, wat ik gewoon mij niet kan voorstellen.En heel uiterlijk gericht. Ik heb in de loop van de tijd ook wel (enige) vrouwelijke kennissen gehad, en vak als ze me kennen vroegen ze me waarom er niet meer mannen waren zoals ik, wetende dat ik en single was en verlegen na redelijk openhartige gesprekken. Kennelijk kan het dan alleen gaan om het uiterlijk/lichaamsomvang.

Het laatste vervolg hierop donderdag denk ik.

lees commentaar [4] | reageer

Paul | 18-06-2007 | vervolg mijn negatief lichaamsbeeld en zelfbeeld

Ik was dus een soort van buitenbeentje op het LEAO, wat ik al vertelde er was voor merendeels een kliekjesvorming van leerlingen die elkaar van hun lagere school/dorp gemeente kenden. Ik was de enige van mijn lagere school die daar heen ging. Ik was wat dat betreft een buitenbeentje, verder was ik dus zogezegd erg verlegen, haast timide, wat niet verbeterde doordat ik me niet welkom/ (echt) geaccepteerd voelde. Daarbij kwam dus dat ik werd aangezien als er buiten vallen qua lichaamsomvang en uiterlijk, wat mbt lichaamsomvang dus achteraf bekeken wel mee viel. Verder heb ik leren altijd leuk gevonden, maar was niet echt pluspunt om meer geaccepteerd te worden, dus dan hou je dat wat je juist leuk vindt meer verborgen. Ik probeerde zo min mogelijk op te vallen om zo "buiten spel" te blijven wat betreft negatief gedrag naar mij toe (ik wil het niet eens echt pesten noemen vergeleken met wat anderen hebben meegemaakt, was meer zoeits van niet echt voor vol aangezien te worden) waardoor ik mijzelf natuurlijk nog meer in het echt buiten spel zette daardoor. Ook al aangegeven was dat ik na het LEAO op het KMBO wel na enige aanloop (rest)verlegenheid redelijk begon (voor mijn doen dan hé) op te bloeien. Had meer aanspraak en aansluiting qua erbij horen. Daarna op het MEAO kwam ik dus weer een aantal van dezelfde van het LEAO tegen en aantal "gelijkgestemden" waardoor de gewonnen en verworven zelfvertrouwen zelfbeeld weer teloor ging. Was niet zo erg als en ik verstopte niet echt (beetje misschien, hahahaha) mijn zin in lessen en zo. Wat wel nadeel was, was dat ik nu dus wel dikker werd en als op zijn minst flink mollig wel te kwalificeren kon zijn. Dat betekende nu vooral nadeel tov meisjes, daar ik niet echt het idee had en kreeg dat ik het type was waarop ze wachtten en de verlegenheid, hoewel iets minder, zorgde er nou ook weer niet voor dat ik veel op dat gebied,versieren en uitgaan, durfde.

Nadeel zoals eigenlijk altijd, bijna tot nu toe, is wel dat ik ook buiten school toen niet echt (echt niet was beter geweest, maar vooruit) een vriendenkring had, en dus ook niet kon profiteren van koppelverzoeken dar of vangezamenlijk uitgaan en zo.

Daarna op het HEAO, zeker na het eerste jaar, was de sfeer wel beter, maar was ik nog steeds verlegen en helaas ook iets dikker geworden nog. Plus kwam ik overal juist dat (ook doormeisjes/vrouwen) gefixeerde op slankheid/uiterlijk tegen. Eigenlijk kwam pas echt qua verlegenheid iha niet tov versieren/uitgaan en zo verbetering op de universiteit en ook door het volgen van sociale vaardigheidscursussen en assertiviteitstraining endaaruit voortvloeiende toneeltreiningen mime e.d.

Zorgde wel ervoor dat ik me iha assertiever en minder verlegen gedroeg, maar niet als het betreft daten/uitgaan en zo. Daarover meer ik denk morgen.

lees commentaar [0] | reageer

paul | 15-06-2007 | Mijn lichaamsbeeld zelfbeeld

Ik heb net als Peggy de cursus gedaan. Ik wilde eigenlijk wachten totdat de mannentorso weer te zien was om een gecategoriseerd verhaal te plaatsen, maar ik heb hem nooit gezien en staat er nu ook niet op. Ik heb toen ik in mijn tienerjaren was last gehad van extreme verlegenheid en timiditeit haast. Plus op het voortgezet onderwijs had ik de pech dat ik in een klas kwam met veel kliekjes. Ik voelde me er niet bij horen, laat staan op de schoolfeestjes. Toen werd ik constant voor dik uitgemaakt en gevonden maar achteraf op foto's bekeken was ik hooguit volslank, niet eens mollig. Maar dat gaat je toch je bij houden. Later kwam ik na die school op andere schoolvormen terecht, maar daar was de eerstvolgende veel ontspannender en was ik eindelijk minder timide, om vervolgens op een andere school weer een aantal zelfde lerlingen tegen te komen, toen was ik overigens wel vrij stevig gebouwd. Vervolg maandag.

lees commentaar [0] | reageer

Paul | 15-06-2007 | Mannentorso

Ik wil even vragen of de mannentorso nog terugkomt, of ik moet hem steeds net toevallig missen, of dat er een technisch probleem is. Wellicht een korte mededeling hier nop de homepage?

lees commentaar [0] | reageer

Rachel | 14-06-2007 | Een positief verhaal

Toen ik 18 was en eerstejaars studente Archeologie in Leiden, was ik een mooie meid. Ik was lang, slank en mn gezicht was ook niet onaardig. Goed, ik was misschien niet bloedmooi, maar ik had toch aardig wat aandacht van het andere geslacht. Ik was redelijk tevreden met mezelf en toch...toch waren mijn vriendinnen en ik af en toe onzeker. Ook 17 jaar geleden al spiegelden we ons aan supermodellen in de Cosmopolitan en Avantgarde. Er was niets mis met ons, hoogstens droegen we wat kilootjes meer met ons mee dan die modellen, maar meer dan eens verzuchtten we voor de spiegel dat we ongelijke borsten hadden of putjes in de billen begonnen te krijgen.

Op een avond op het terras van Annie's Verjaardag hadden we aanspraak van drie knullen. Het waren leuke, aardige jongens met veel humor en met hen begonnen we een kroegentocht. En toen de kroegen dicht gingen nodigde één van hen ons bij hem thuis uit. Tot diep in de ochtend hebben we over vanalles en nog wat zitten kletsen, maar waar ik me deze avond voornamelijk nog om herinner is het volgende. Het gesprek kwam om de één of andere reden over het heersende slanke schoonheidsideaal en ik citeerde wat uitspraken van mijn oma zaliger die in onvervalst plat Rotterdams kon zeggen: "Wat heb jij een dikke pote gekrege!". De reacties van die knullen waren onverwacht hartverwarmend. Zo zei er één: "Dikke benen? Jij hebt prachtige benen! En een ander zei dat het uiterlijk van meisjeshelemaal niet het allerbelangrijkste was. Unaniem verkondigden ze dat een vrolijke uitstraling en humor voor hen veel aantrekkelijker was dan alleen een mooi gezicht en figuur. Bij het ochtendgloren fietsten we naar huis met een super goed gevoel! We hebben daarna nog een aantal keren met hen afgesproken, maar toen we erachter kwamen dat we alledrie dezelfde jongen leuk vonden en dat dat niet zo handig was besloten we het over te laten gaan.

Maar ook vrouwen onderlingkunnen elkaar veel meer positieve bevestiging geven. Tijdens een kampeervakantie in Frankrijk een paar jaar later kwamen we een aantal Nederlandse jongens en meiden tegen en al snel hadden we leuk contact. Op een avond kwam het gesprek op uiterlijk en dan met name neuzen. Ik vertelde al eerder redelijk happy te zijn met mezelf, maar met mijn neus heb ik een haat-liefde verhouding; ik vind hem niet mooi, maar ik zal er nooit iets aan laten doen omdat het mijn gezicht karakter en iets eigens geeft. Tot mijn stomme verbazing zei één van de meisjes dat ze mijn neus zo mooi vond! Mijn kromme gok? Ik moest hartelijk lachen, maar het compliment deed me meer dan ik dacht.

De moraal van dit verhaal? Om je goed te voelen over jezelf heb jewél af en toebevestiging nodig. Laten we elkaar die dan geven! Vrouwen zijn vaker geneigd elkaar te zien als concurrente dan als verwante en dat is, naar mijn mening, niet nodig en niet goed. Iedereen is namelijk af en toe onzeker, ook alle zogenaamde mooie mensen. Dus probeer iemand zomaar een keer te complimenteren en je zult versteld staan van het effect! Succes gegarandeerd! Ik ben inmiddels bijna 36, moeder van twee kinderen, heb maat 50 en heb de strijd met de zwaartekracht definitief verloren. Maar ik ben trots op alle vrouwelijke rondingen en lidtekens die mijn vrouw-zijn markeren. Ik voel me goed en daar hebben twee opmerkingen van vreemden een grote bijdrage aan geleverd. Zouden ze zich daarvan bewust zijngeweest? Vast niet...

groeten en succes iedereen met geven van een tegengeluid.

lees commentaar [7] | reageer

Julia | 06-06-2007 | onzekerheid

Ik ben een meisje van 18 en wil graag mijn verhaal even kwijt. Vroeger ben ik af en toe gepest vanwege mijn uiterlijk, maar tegenwoordig krijg ik best vaak leuke complimenten en zie ik er dus misschien wel helemaal niet zo slecht uit. Ik vind mezelf niet lelijk ofzo en ook af en toe best wel n beetje knap. Ik heb al bijna 1,5 jaar een leuke vriend. Toch weet ik al een tijd niet (misschien eigenlijk al wel heel veel langer) wat ik met mezelf aanmoet. Ik ben aan de ene kant best tevreden met mijn uiterlijk en eigen persoon maar aan de andere kant haat ik mezelf ook ontzettend. Volgens mij ben ik heel erg jaloers in mijn relatie. Ik wil geen jaloers kreng zijn maar ik vind t zo verschrikkelijk om al die geile wijfen (om t maar even plat te zeggen) op televisie, billboards, in blaadjes etc te zien. Mijn vriend vind hun vast 'geiler' en 'lekkerder' dan ik! Hij zegt zo vaak dat hij me zo mooi vind maar t lijkt niet te helpen. Als ik zie dat n mooi meisje (blond haar, blauwe ogen, grote borsten) hem op hyves heeft toegevoegd ga ik meteen haar foto's bekijken en ben ik meteen keihard aan t huilen van onzekerheid. Ik weet dat ik misschien best knap ben in de ogen van anderen maar waarom kan ik niet gewoon tevreden zijn!Ik wil gewoon die foto's en plaatjes van andere vrouwen negeren en me niet meteen zo onzeker voelen! Ik wil geen borstvergroting laten doen omdat ik dan niet echt mooie borsten van mezelf heb maar neppe die toch niet bij mij horen eigenlijk. Maar ik zou wel zo ontzettend graag mooie volle ronde borsten willen in plaats van die kleine die ik nu heb. Je ziet ze zo vaak en jongens vinden t allemaal zo geweldig. Nu ook weer die billboards met vrouwen in bikini's met grote borsten.. daar kan ik nooit tegen op.Doordat al die andere (knappere) vrouwen mij zo onzeker maken weet ik ook niet hoe ik verder moet met mijn relatie. Ik sta nu echt heel vaak op t punt om t uit te maken omdat ik het idee niet aan kan dat hij bij die vrouwen op billboards denkt ohh dat ziet er lekker uit. Ik word er helemaal gek van want ik hou eigenlijk zoveel van m maar ik verpest alles door mijn onzekerheid. Het isook echt eenserieuze relatie en volgens mijkan ik het heeel slecht aan als ik t uit maak!Ik hoop dat iemand mij een tip of goede reactie kan geven.

lees commentaar [18] | reageer

Peggy | 05-06-2007 | zelfbeeld

Even wilde ik dit verhaal als reactie op het persoonlijke stukje van Anna plaatsen. Maar aangezien mijn tekst erg lang werd staat het nu onder het kopje 'verhalen'.

Herkenbaar verhaal van Anna. Als kind was ik ook zo'n spicht. Rokjes wilde ik absoluut niet aan, mijn benen waren net touwtjes. Daarnaast had ik rood haar met sproeten en was ik verlegen. Als klap op de vuurpijl verscheen er in mijn pubertijd een bril op mijn neus en een beugel in mijn mond. Ik vond mijzelf lelijk. De rest van ons gezin zag er wel leuk uit. Alhoewel dat mijn eigen interpretatie is, want mijn familie heeft mij nooit negatief benaderd wat betreft mijn persoon of uiterlijk. Maar als gevoelig, verlegen, bangerig, en onaantrekkelijk kind tel je in deze maatchappij minder mee. Stoer, brutaal, lef en goed ogend is de standaard. Dus het dagelijkse leven met al zijn ervaringen zorgde voor een negatieve associatie, met als gevolg een negatief lichaams- en zelfbeeld. Tegelijkertijd ben ik een enorme streber, een perfectionist. De lat ligt altijd hoog (ter compensatie waarschijnlijk). Ik heb er van alles aan gedaan om dat lelijke eendje te veranderen in een goed uitziende zwaan. Mijn haar met extensions, mijn witte huid met 'bruin zonder zon', altijd aan de lijn (na die touwtjes benen kreeg ik in de pubertijd zo'n peerfiguur), modieuze kleding en last but not least een borstvergroting. Nou, is dat niet iets om trots op te zijn? Eindeljik mooi, maar gelukkig? Nou nee, en zeker niet in de zin dat mijn uiterlijk nu voor zo'n goed gevoel zorgt. Soms wel, wanneer ik opgetut ergens heenga en complimenten krijg. Ik heb continu een soort bevestiging nodig. Maar de onzekerheid blijft. Nu zie ik er nog aardig uit, maar stel dat ik ouder word en de aandacht van andere mannen uitblijft, wie zorgt ervoor dat ik dan overeind blijf?

De enige die mij kan stutten ben ik zelf. Vandaar dat ik (zoals ik al eerder vermeldde) de cursus 'lekker in mijn lijf' heb gevolgd. De cursus heeft bijgedragen aan het herkennen en manipuleren van mijn gedachten over mezelf. Ik zie ook zeker de absurditeit van bepaald gedrag in. Maar het is een sterk mechanisme. Het is moeilijk je negatieve lichaams-,zelfbeeld een halt toe te roepen. Het lukt in ieder geval niet met alleen een mooi uiterlijk.

Eind juni hebben we een laaste 'boost-bijeenkomst' van de cursus. Kijken hoe het iedereen is vergaan en wat er is blijven hangen de afgeleopen zes weken. Omdat je toch snel weer in het oude patroon van negatief denken vervalt, is het goed om elkaar af en toe te blijven ontmoeten. Zo houd je elkaar makkelijker op het goede spoor. Is het misschien een idee om een groep te starten met mensen met een negatief lichaamsbeeld? Wij zijn al met een clubje van vijf van de cursus. Als er animo voor is hoor ik dat wel.

lees commentaar [5] | reageer

Anna | 02-06-2007 | zelfbeeld en zelfbewustzijn

Ik ben in 1954 geboren en kom uit een boerenfamilie, waar mij al heel jong werd ingepeperd, dat ik niet o.k. was, zoals ik eruitzag. Ik was mager, sprietig, klein en had sluik haar. Zowel mijn moeder als mijn oma en heel veel tanteslieten mij keer op keer weten, dat ik groot, gezet en in het bezit van een dikke bos met krullen moest zijn zoals een aantal nichtjes wel waren. Altijdwerd ik met anderen vergelekenen, altijd moest ik het onderspit delven.Je moest "een gave meid" zijn. Ik heb mij mijn hele jeugd minderwaardig gevoeld. En toen ik op mijn 17e begon met uitgaan, dronk ik altijd tegen heug en meug een glas chocomel om maar in Godsnaam aan te komen. Op mijn middelbare scholen werd mij ook altijd te verstaan gegeven, dat ik te mager was. "Een soort Jans Pommerans van Nieuweschans"(een liedje uit de jaren 70, waarin de draak werd gestoken met magere meiden)Toen mijn beste vriendin (die dik was)verkering kreeg, liet ook zij mij weten, dat haar vriend had gezegd, dat hij er niet aan moest denken om met mij te vrijen, Hij had letterlijk gezegd: "Ik zou bang zijn, dat ik haar brak". In die tijd, de jaren 60 en 70 was het heel normaal voor jonge meiden en vrouwenom een onsje meer te wegen en dat had in mijn beleving meer status dan in de huidige tijd het geval is. Ik ben dan ook stikjaloers op de jonge meiden van tegenwoordig, die als ideaalbeeld een graatmager meisje hebben, want daaraan zou ik helemaal hebben voldaan. Inmiddels heb ik drie kinderen gekregen en heb ik nog steeds maat 34/36, dat is dus helemaal geen verdienste, want ik ben altijd heel slank geweest en heb daar niets voor hoeven doen. Vorig jaar ben ik 10 maanden ernstig ziek geweest. Ik viel daardoor veel af en ineens moest ik maatje 32 gaan dragen, ik wist niet eens, dat die maat bestond, want vroeger droeg ik altijd dehoogste kindermaten.Een moeder van een klasgenootje van een van mijn kinderen zei mij toen: "Wat heb je nog een goed figuur, je zou aan jou niet zeggen, dat je 3 kinderenhebt gekregen. Die moeder wist niet, dat ik ernstig ziek was en toen ik dat haar zei,reaeerde ze heel geschrokken. Met dit hele verhaal wil ik eigenlijk zeggen, dat ik door mijn slechte zelfbeeld, dat mij in mijn opvoeding is verstrekt,ik mijn hele jeugd ennog tot nu toe altijd heel slecht inmijn vel heb gezeten. Dat is voor zeer veel facetten in mijn leven funest geweest. Ik hoop deze kardinale fout niet te maken in de opvoeding van mijn kinderen

lees commentaar [3] | reageer

Sim | 02-06-2007 | Trotse buik!

Mooie grote buik...

lees commentaar [12] | reageer

Corry Westgeest | 25-05-2007 | beperkt houdbaar

De manier waarop op schandalige wijze met name vrouwen, maar ook mannen, aangezet worden tot de meest krankzinnige cosmetische operaties, vind ik het toppunt van kapitalisme, schande. Laat iedereen weigeren om hieraan mee te doen. Het beste om gezond en mooi te blijven is zuinig te zijn op je lichaam. Goede leefonmstandigheden, goede voeding en goede beweging. Bij toeval kwam ik in contact met Ismakogie, een houding- en bewegingsleer die ontwikkeld is door een oostenrijkse vrouw. Deze bewegingsleer richt zich op een actief, gezond functionerend lichaam door zachte, rustige spiertraining waarbij (uiteindelijk) ook de gezichtsspieren mee doen. Training richt zich op de dagelijkse handelingen waardoor je 'ongemwerkt' de hele dag het lichaam traint. Ik ben inmiddels docent en ben heel blij dat ik deze geweldige leer heb leren kennen.

lees commentaar [0] | reageer


[login]