galerie

James | 30-08-2013 | Geen leuke kop !

Ik wil alleen maar kwijt dat ik de laatste jaren alleen maar word afgerekend op mijn smoelwerk, en soms moet mijn hele hoofd eraan geloven. Men moet er rekening mee houden dat we niet allemaal mooi en knap geboren worden. Onlangs heb ik vernomen dat vrouwen nogal gevoelig zijn voor mooie, knappe mannen. Dit komt ook mede door het feit dat vrouwen ook hoge eisen stellen aan zichzelf ! Vervolgens proberen ze die eisen te vertalen naar hun omgeving. Het komt dus hier op neer : Het feit dat ik wordt afgekeurd en afgekraakt, heb ik min of meer te danken aan de hoog eisende vrouwen. Ik voldoe niet aan hun verwachtingen. Dit maakt dat ik er niet zo goed voor sta op de relatiemarkt. Om toch te kunnen slagen in de liefde, moet ik de bereidheid hebben om water bij de wijn te doen. Dit houd dan in dat ik in principe voor elke vrouw open moet kunnen staan ! Ik had het liever anders gezien.

lees commentaar [1] | reageer

MissF | 05-03-2012 | Mijn verhaal

Toen ik 15 was werd ik me pas bewust dat ik mezelf niet mooi vond. Doordat ik in klas 1,2 en 3 gepestwerd, wasik verlegen en had ik het gevoel dat ik in een soort van 'positie' zat van de gepeste en dat ik daar niet meer uit kon komen. Toen ik in de 4de naar een andere school ging, wilde ik uit die 'positie'. Maar dit ging niet volgens plan. Ik was verlegen,ik vond moeilijk om met andere mensen uit mijn klas te praten en ik was overal bang voor.Ik wilde mooi zijn, vrouwelijk net zoals de andere meisjes. Maar ik was klein en had nauwelijks borsten. Mijn gedachte was, als ik er niet vrouwelijk uit kan zijn, kan ik maar beter dun worden want dat vinden jongens mij 'aantrekkelijker'. Maar schijn bedriegt. In die tijd dat ik anorexia had kreeg ik nooit aandacht van jongens, ik voelde me overbodig en ik dacht dat niemand me aardig vond. Ik sluitte me af van de buitenwereld en creeerde mijn eigen wereldje.

Mijn ouders hebben gelukkig optijd aan de bel getrokken, anders was ik waarschijnlijk zo dun geweest dat ik in het ziekenhuis aan het infuus moest. Mijn moeder dacht dat ik van die gedachte schrok, maar de gedachte dat anderen; dus o.a.de dokter, zagen dat ik zo dun was gaf me eerder de rillingen. Want niemand zei wat tegen mij, af en toe kreeg ik te horen dat ik wat meer moest eten, maar dat gaf mij niet het gevoel dat ik met iets heel verkeerds bezig was.

Die paar maanden daarna heb ik bij een psycholoog en een dietiste gelopen. De psycholoog heeft me in die tijd niet heel veel geholpen. Ze vroeg vooral erg veel over hoe ik me voelde in een situatie en wat voor reactie dat bij mij gaf. Doordat ik het moeilijk vond om mezelf te uiten en open op te stellen werkte de behandeling niet heel erg goed. Nadat de psycholoog met zwangerschapverlof ging kwam ik in een 'praatgroepje' terecht met 2 andere meiden. Ik voelde me daar veel meer thuis, ik kon eindelijk tegen iemand praten die hetzelfde voelde als ik. Ik merkte dat het toen wel beter met mij ging. Ik stelde me meer open naar anderen toe, ook vertelde ik tegen mijn vriendinnen over mijn eetstoornis en dat ik naar een psycholoog ging. Ze waren heel lief tegen mij en ze hadden ook al door dat het niet heel goed met mij ging.

Doordat ik meer steun (en toezicht)kreeg van familie en vrienden voelde ik me sterker. Het dieet die ik kreeg van de dietiste probeerde ik zo goed mogelijk te volgen, ik kwam steeds meer aan omdat ik merkte dat ik een beter gevoel over mezelf kreeg als ik meer at. Natuurlijk had ik het gevoel dat ik dik was, maar het gevoel werd steeds minder sterk.

Ik denk dat ik nu 'ongeveer' van mijnanorexia ben genezen. Achteraf snap ik niet echt wat me bezielde. Anorexia verpest je fysiek en geestelijk. Door mijn eetstoornis ben ik nog nooit uit mezelf ogesteld geworden. Ik ben niet meer in de lengte gegroeid en mijn borsten zijn nauwelijks groter geworden. En wat ik toen ook niet wist is dat je vrienden en familie er erg onder lijden. Ze zien jouw helemaal achteruit gaan totdat er bijna niks meer van je over is.

Nu vind ik mezelf nog steeds een beetje 'te dik'. Niet perse omdat ik er zo uitzie, maar omdat ik heel veel kleren niet meer van mezelf pas. Na een tijd vanniet eten, kwam er daarna een tijd van heel veel eten. Ik at elke keer als ikme verdrietig, verveeld of gefrustreerd voelde. Ik vind het heel belangrijk wat mensen van mij denken en ik vind kleding heel erg belangrijk. Maar ik wil niet afvallen, ik wil nietniet weersuper dun worden, dat maakt me onzeker en bang.

Op dit moment probeer ik mezelf te accepteren, ook als is het zo moeilijk. Voor andere meiden geldt dit ook: je bent mooi zoals je bent, van buiten én van binnen. Begin alsjeblieft niet aan lijnen want dat kan nog eens fout aflopen, geloof me.

lees commentaar [0] | reageer

mylo | 27-11-2011 | schaamlipverkleining gedaan

een week geleden heb ik mijn schaamlippen laten verkleinen. ik ergerde me er al jaren aan, voelde me niet vrij bij vrijen en vond ze gewoon ronduit lelijk... het was in een uurtje gebeurd...ben er heel blij mee en snap de hele discussie niet. als ik uitstekende tanden, flaporen of grote wratten zou hebben, zou ik die ook laten verwijderen cq verfraaien... voor mij is dit precies hetzelfde. mijn vagina is prachtig en heerlijk en het voelt erg goed dat ik dit heb gedaan.

lees commentaar [0] | reageer

Mies | 06-10-2011 | kleine schaamlippen

Ik krijg een beetje de kriebels van jullie. Ik heb van nature juist kleine binnenste schaamlippen. Een pornokut blijkbaar zoals ik hier vaak beschreven zie. En hoewel ik hartstikke tevreden ben met mijn vagina krijg, ik met het lezen van deze verhalen een beetje de indruk dat ik hier blijkbaar abnormaal ben. Niet alleen grote schaamplippen zijn normaal, kleine ook. Elke vagina is anders en elke vagina is normaal. Want wat is normaal? Jullie moeten je eigen onzekerheid niet op anderen projecteren. (in het kader van: die van mij zijn groot dus ik wil graag dat klein abnormaal is) Accepteer gewoon wie je bent en hoe je eruit ziet of je nou grote of kleine lippen hebt.

lees commentaar [0] | reageer

sharissa | 05-04-2011 | Verzoekje i.v.m. onderzoek naar vrouwbeeld in reclame‏

Geachte heer/mevrouw,

Vanuit de opleiding Communicatie doe ik voor mijn afstudeerproject onderzoek in het gebruik van vrouwbeelden in reclame. Uw documentaires hebben mij geďnspireerd voor het opzetten van mijn onderzoek. Graag vraag ik uw hulp en aandacht voor het volgende.

In mijn project onderzoek ik of in hoeverre het geďdealiseerde vrouwbeeld de jonge vrouw van 15-25 jaar aanspreekt. In hoeverre worden de reclamedoelstellingen gehaald in vergelijking met de pure echte vrouw in reclame? Ik zou graag een kort gesprek met jullie aan willen gaan om te verifiëren hoe jullie tegen dit onderwerp aankijken en wat jullie verstaan onder 'het geďdealiseerde vrouwbeeld' ten behoeve van mijn onderzoek.

Ik ben ervan overtuigd dat we iets voor elkaar kunnen betekenen.

Ik kijk uit naar een positieve reactie.

Met vriendelijke groet,
Sharissa

lees commentaar [2] | reageer

Jonge | 10-12-2010 | vrouwelijke ejaculatie

Hallo,
hebben jullie al gehoord over ejaculatie bij vrouwen?
Bestaat het echt? Gebeurd het vaak? En hoe komt dat dan? Zijn er veel meisjes/vrouwen die het 'kunnen'?
Ik heb al veel tegenstrijdige dingen gelezen, vandaar deze vraagjes.

Een filmpje toevoegen heb ik ni gedaan, omdat je dan toch op pornografische dingen uitkomt.
Groetjes

lees commentaar [2] | reageer

f....tjeeee | 22-09-2010 | ene borst groter dan de andere

hallo,,

mijn linkerborst is dubbel zo groot dan mijn rechter ik schaam me er echt voor en ik weet niet of dit normaal is of niet. help wat kan ik er aan doen??

x f.

lees commentaar [2] | reageer

joyce | 09-07-2010 | 18 jaar, plastische chirurgie

ik heb al veel aan mijn uiterlijk laten veranderen. lippen, haargrens, wangen. toen ik 15 was wilde ik ook mijn neus veranderen maar de chirurg wilde dit niet doen, omdat hij er niks mis mee vond. maar ik was er van overtuigd dat mijn neus te lang was. nu 8 jaar verder, zie ik wel dat mijn neus harstikke klein en kort is. maar toen zag ik dat echt niet. ik zag hem als lang en spits. en niemand kon mij ervan overtuigen dat dat niet zo was. toen ik 18 was ben ik meteen dingen aan mezelf gaan veranderen. het begon bij lippen, daarna zag ik een rimpeltje die heb ik weg laten halen, daarna neus lippen plooi. daarna wangen. en ik ging telkens terug. om de maand ongeveer. al mijn geld ging daar naar toe. niemand wist ervan. zelfs mijn vriendinnen niet (die zijn zich na een tijdje wel gaan afvragen waarom ik er zo anders uitzag). ik ging wel telkens bij verschillende klinieken, zodat de chirurgen niet dachten dat ik zovaak mijn neus lippen plooi liet opvullen. maar dat deed ik dus aan de lopende band.eigenlijk hoef je dat maar 1x in de 6 maanden te doen. maar omdat ik telkens na 2 weken al dacht dat het minder werd, of er helemaal uit was gegaan. ging ik 1x in de 2 maanden. na 2 jaar dat te hebben gedaan, ben ik met mijn wangen begonnen. totdat ik op een nieuwe school terecht kwam. en mensen die ik niet kenden, aan mij vroegen:heb je een facelift gehad? heb je botox gedaan? toen pas begon ik in te zien, dat je het kon zien als buitenstaander. terwijl ik echt een beeld in mijn hoofd had van: het is er alweer uit, ik moet terug om nieuwe er in te doen. nu zie ik in dat ik mezelf lelijker heb gemaakt. ofja. Mooier dan hoe ik echt was, maar lelijker dan toen ik nog subtiel dingen aan mezelf had laten veranderen. het maakt me helemaal gek momenteel. ik ben elke dag de hele dag bezig met zoeken hoe ik dat spul uit mijn gezicht kan laten halen en uit mijn lippen (want die heb ik ook overdreven laten maken, terwijl ze aan het begin best mooi waren. maar weer bij dit had ik het idee dat ze weer dunner werden en nieuw spul erbij moest doen, terwijl dit helemaal niet kan want het is een permenent middel wat er in zit.

Ik vind dat klinieken meisjes die jonger dan 21 zijn maar tot op zekere hoogte mogen helpen. Ik had ook helemaal geen lippen dat klopt. Maar er had een limiet bij moeten zijn. Want ik zag op een begeven moment niet meer waar ik mee bezig was en wou telkens maar meer. En wat die artsen dan moeten doen, is je niet meer helpen.En dan ook echt bij elke kliniek, want anders ga je gewoon naar een andere toe die het wel wil doen. En dit kan rampzalige gevolgen hebben.Ook moeten er psychologen direct verbonden worden aan de klinieken.

Wat ik ook denk is dat het negatieve zelfbeeld niet van fotoshop komt en dergelijke. Want ik weet dat fotos geshopt worden. Maar er bestaan echt meiden die zo mooi zijn als op die ´´gefotoshopte´´ plaatjes. Tik maar eens bijvoorbeeld Adrina Lima in op youtube. Zelfs zonder make up is ze prachtig. Van zulke dingen heb ik dit zelfbeeld gekregen. En ook gewoon van mooiere meisjes uit de klas van school.

lees commentaar [7] | reageer

Jessica | 09-07-2010 | schaamte voor een smal postuur

Ik ben veel gepest omdat ik een smal postuur heb. Heel vervelend!

Ik heb de indruk dat veel ''pesters'' zelf issues hebben met hun eigen lichaam. Waarom zouden ze anders zo geobsedeerd zijn over hoe ik er uit zie? Ze hebben misschien een te kort aan zelfvertrouwen? Het is niet nodig om een ander omlaag te halen om jezelf beter te voelen!

Dus ik zeg tegen alle vrouwen die andere vrouwen pesten ... of vaak negatief en afwijzend roddelen. Ga even bij jezelf te raden. Waarom vind je het nodig andere vrouwen af te kraken op hun uiterlijk?

lees commentaar [0] | reageer

Maurice Meyers | 08-06-2010 | Het Naakte bestaan

reizigerinlimburg.blogspot.com/2009/08/het-naakte-bestaan-4.html

Het leven is meer dan uiterlijke schijn.

lees mijn weblog

lees commentaar [0] | reageer


[login]