Hello beste dames en heren.
Ik ga binnenkort (dit maand nog wel!!) onder de mes. Ik weet eerlijk gezegd allemaal niet meer. Laat ik ff een kort verhaaltje vertellen waar mijn besluit vandaan komt.. Ik werd sinds mijn 13 gepest door een familielid, ik kreeg elke dag het woord lelijkerd te horen en dat ik een grote neus heb. Ik was in die tijd helemaal niet bezig met mn neus en ik deed netalsof de opmerkingen me helemaal niets deden. Ik vond me neus in het begin normaal maar later begon ik ook opmerkingen van mensen te horen buiten die specifieke familielid. Op school bijvoorbeeld, kreeg ik van vriendinnen een bijnaam ''neus''. En twee klasgenoten maakte een opmerking dat ik op een heks leek met die neus van me.
Toen begon de fase dat ik steeds meer op me neus begon te letten. Buiten liet ik er helemaal niets van merken. Maar van binnen was ik bang.. Bang dat ik weer een opmerking zou krijgen over mn neus. Ik had altijd het gevoel dat mensen wanneer ze me zagen iets hadden van: wow wat een big nose heeft dat meid.
Wanneer ik foto's van mezelf zag begon ik in te zien dat de opmerkingen die ik in mn leven heb gehad waar waren, ik heb geen mooie neus. Het is scheef, en wanneer ik lach gaat het naar beneden (ik voel het zelfs soms bij mn lippen).
Al de tijd hield ik het in me. Totdat ik op mn 18e naar een bruiloft ging, ik zag al die mooie meiden. En toen voelde ik pas hoe lelijk ik mezelf vond, ik vond dat ik er niet bijhoorde bij al die poppetjes met de perfecte gezichten en neuzen. Onderweg naar huis barste ik in tranen uit en vertelde ik mn moeder waar ik al die jaren mee zat, dat ik me lelijk voelde.. vanwege mn neus. Mn moeder kreeg medelijden met me en zei dat als ik er zo erg mee zit dat we dan plastische chirurgie kunnen overwegen.
We hebben het daarna ook mn vader verteld.. Mijn vader kon het niet geloven. Hij vertelde me dat ik prachtig ben en dat mn neus ook mooi is. Wat ik heel raar vond want ik heb zelfs van hem een paar keer opmerkingen gehad over mn neus (wat me heel veel pijn heeft gedaan) Hij is ze misschien vergeten, maar ik niet.
Daarna is alles zo snel gegaan, we zijn naar consults geweest en binnekort is mn operatie. Ik begrijp niet waarom ik nog steeds twijfel. Ik weet dat mijn plastische chirurg een goede is (collega van schoemacher). Maar toch iets in me weet niet of ik wel de goede beslissing maak.
Positieve ervan is nou dat ik er open over durf te praten: ik vind mn neus lelijk. Ik kan er nu over praten met vriendinnen.. Ik moet zeggen dat het me een soort van zelfvertrouwen heeft gegeven, want zei vonden mijn neus helemaal niet zo groot als ik zelf dacht en sommige vinden het zelfs bij me passen. Ieder heeft blijkbaar een ander mening. Want een zegt juist dat ik het moet doen en dat het idd een probleem is.
Anyway ik ben helemaal die kluts kwijt.
Misschien ben ik zelfs tegen plastische chirurgie
en ben bang dat ik me nep ga voelen. Ik ben een denker.. En ik wil achter mn besluit ook morreel gezien 100% achter staan. Maar ik ben bang dat dat niet gaat lukken. Ene kant wil ik mezelf ook mooi voelen. Het is een hele gevecht hier in mn hoofd.
Ik ben ook veel afgevallen door al die spanningen.
What shall I do.. Operatie is binnekort, de klokt tikt gewoon door..
|