tips

De Jungle van de Tienerseks

Door internet, porno en videoclips is het tegenwoordig cool om je als een slet of een pooier te gedragen. Maar niet alle tieners zien het verschil tussen fantasie en werkelijkheid. Zo ontstaat een pornografische jeugdcultuur waarin onvrijwillige seks en verkrachting steeds normaler worden. Bekijk de uitzending Zembla

Keep Young & Beautiful, if you want to be loved

Clip van Annie Lennox Youtube

Big Girls

clipje van zanger Mika, geen graatmagere modellen, maar mooie grote vrouwen Youtube

Dove Onslaugt-filmpje

over het bombardement van beelden vanuit de schoonheidsindustrie

Dove Onslaught

Love your body

over de invloed van reclames op het (zelf)beeld van vrouwen en mannen

presentatie Loveyourbody

website Loveyourbody

Fat Rant van Joy Nash op Youtube

filmpje over dik zijn, "I'm fat, and it's ok" Youtube

Volkskrant- enquete

Hoe groot is de druk om jong en knap te zijn eigenlijk? De Volkskrant houdt hierover een enquete, Volkskrant

Doll Face

mooi filmpje op YouTube

50 kilo afvallen in 3 minuten

een filmpje waarin flink gefotoshopt wordt, modeblog

The evolution of Beauty

Een filmpje op youtube over photoshoppen, Youtube

Stupid Girl

filmpje van Pink die Stupid Girl zingt

Berichten uit de samenleving

Vagina achter de designtas

8 oktober 2007 - Terwijl de bezorgheid over de seksualisering van de samenleving toeneemt, pleit historicus Dylan van Rijsbergen juist voor een terugkeer naar de wortels van de seksuele revolutie. "Het is tijd voor een nieuwe Jan Wolkers, iemand die op krachtige wijze getuigt van een authentieke seksualiteit."

Een paar weken geleden was hij overal in Amsterdam te zien: een reclameposter met een bijna naakt, prachtig vrouwenlichaam, slechts gehuld in een beha. Geen ogen te zien. De vagina ging schuil achter een kleine designhandtas. Op de poster was de volgende tekst aangebracht: 'Les 84: hem in verleiding brengen'.

Het was niet zozeer de gephotoshopte perfectie van het vrouwelijk lichaam die mij prikkelde, ook niet het ontbreken van de ogen van de vrouw, die het lichaam tot anoniem voorwerp van pure seksualiteit maakten. Ik was ook niet geirriteerd omdat de foto mij de voyeuristische blik van de heteroseksuele, mannelijke machotoeschouwer opdrong, die vrouwen tot seksobject reduceert.

Shockerend voor mij was het feit dat de kleine tas en de vagina geheel inwisselbaar waren. De poster suggereerde dat seksuele verleiding en de verleiding om producten te kopen hetzelfde waren. Het ging over het transformeren van menselijk seksueel verlangen in een product, koopwaar. Uitwisselbaar, gestandaardiseerd en klaar om aan de hoogste bieder te worden verkocht.

De discussie over de pornoficatie van de samenleving is aangezwengeld door zowel feministen als conservatieven. Feministen als de Amerikaanse schrijfster Ariel Levy en de Nederlandse publiciste Stine Jensen kritiseren de manier waarop vrouwen geportretteerd worden, namelijk op inferieure en vernederende wijze, als willige slaven van mannelijk verlangen. Conservatieven uit islamitische of christelijke hoek zijn ook ongelukkig met de seksualisering van de openbare ruimte. In hun beleving is seksualiteit niet voor de openbaarheid bedoeld, maar iets dat binnen de privacy van het huwelijk moet blijven. Al die naakte lichamen op posters, op televisie en internet brengen mannen en vrouwen alleen maar in verleiding. Deze beelden kunnen zondig gedrag stimuleren.

Conservatieven wijzen meestal beschuldigend naar de jaren zestig en zeventig, de tijd waarin de seksuele moraal ten onder ging. In zekere zin hebben ze gelijk. Pornografie is zo oud als de mensheid, maar sinds de seksuele revolutie heeft zij zich enorm verbreid, en vandaag de dag kunnen we rustig stellen dat pornografie alomtegenwoordig is. Toch zijn in mijn beleving seksualiteit, verlangen en zelfs pornografie op zichzelf niet verkeerd. Ze vormen een essentieel onderdeel van de manier waarop individuen hun leven leven, genieten, vieren en betekenis geven. V?de jaren zestig kon alleen een kleine groep bohemiens seksualiteit buiten de begrenzingen van huwelijk en andere restrictieve gemeenschappen praktiseren. Pornografie was iets voor de happy few, het was 'haute couture'. Het mooie van de seksuele revolutie was dat, vanwege de groeiende welvaart in de westerse wereld, de uitvinding van de anticonceptiepil en een nieuwe liberale bewustwording, veel mensen toegang kregen tot mogelijkheden om een persoonlijke levensvervulling te bereiken waarbij erotiek een rol speelt. De revolutie was de triomf van het zojuist ge?ncipeerde, seksueel actieve individu.

In die tijd wisten verscheidene literaire auteurs de Nederlanders te shockeren. Schrijvers als Jan Wolkers en Jan Cremer beschreven hun seksuele ervaringen op een heel persoonlijke manier. Jan Wolkers schrijft op een unieke en zeer eigen wijze over vrouwen en seks. Als je hem leest zou je opgewonden kunnen raken door de seksuele ontmoetingen waarover hij schrijft. Het kan ook zijn dat je niet houdt van de typische, zeer persoonlijke zaken die de schrijver opwinden. Maar wat altijd blijft is het gevoel dat er authenticiteit schuilt in zijn erotiek, die extreem individueel is. En in zekere zin vindt de lezer een echo van zichzelf terug in deze individualiteit. Niets is persoonlijker dan de manier waarop jij seks ervaart. Door te lezen over andermans bijzonderheden worden je eigen seksuele fantasie?en obscure verlangens stilzwijgend bevestigd. Door zich te manifesteren als seksueel individu stimuleert Wolkers anderen om ook seksuele individuen te worden. Als hij naar een vrouwenlichaam staart, doet hij dat met de blik van de heteroseksuele machoman, maar het is in ieder geval de blik van de authentieke, individuele macho die luistert naar de naam Jan Wolkers.

Na de jaren zeventig ging er iets mis. Seksualiteit werd handelswaar, en dook uiteindelijk overal op, maar ontdaan van ieder spoor van individualiteit. De porno-industrie schreef ons voor hoe we seks moesten hebben. Net als mode wordt seksualiteit makkelijker verkocht als hij gestandaardiseerd is. Deze kant-en-klare seksualiteit vond zijn weg naar de populaire media, naar videoclips en naar reclame-uitingen. Het werd alles doordringend. Zet je televisie op een muziekkanaal en je ziet willige babes om rappers heen dansen, die er op hun beurt uitzien als pooiers. Surf op het internet en voor je het weet duikt er een of andere seksueel getinte advertentie op. Overal zie je reclame waar de seks van afdruipt, voor producten die vari?n van lingerie voor vrouwen tot deodorants voor mannen.

Waarom gebeurt dit? We kunnen het hebben over de opkomst van het neoliberalisme of over technische ontwikkelingen als de videoband en later het internet. Maar het belangrijkste is deze gouden regel: alle revoluties lopen op enig moment spaak. Iedere revolutie draagt de tendensen die zullen leiden tot de eigen ondergang al in zich. En meestal is er ? persoon die deze ondergang symboliseert.

Denk aan de Franse Revolutie, die allerlei nieuwe democratische idee?voortbracht, maar die gecorrumpeerd raakte door de opkomst van de dictator Napoleon. Napoleon droeg de verworvenheden van de Verlichting uit naar de rest van Europa, maar heerste tegelijkertijd als een ouderwetse monarch door zijn familie in verschillende landen op de troon te zetten. De Russische Revolutie liep op dezelfde wijze spaak door het geweld dat Lenin aanwendde en door de krankzinnige machtshonger van Stalin.

De Napoleon of Stalin van de seksuele revolutie heette Hugh Hefner. Deze magnaat van het Playboy-concern leek iemand die de tegenbeweging ondersteunde. Zo sponsorde hij begin jaren zeventig bijvoorbeeld de rechtszaken die uiteindelijk leidden tot legalisering van abortus in de Verenigde Staten.

Maar met hem raakte de seksuele beweging ook ontspoord. In het tijdschrift Playboy werd seksualiteit op een gigantische schaal gestandaardiseerd. Het blad reduceerde vrouwen tot hun essenti? onderdelen. En net als de beroemde Playboy Bunny transformeerde Hefner hen in volstrekt voorspelbare beelden van seks. Zijn onderneming maakte hem ongelooflijk rijk, en seksualiteit ongelooflijk saai.

Je zou kunnen zeggen dat we op dit moment in een periode van hefnerisme leven. De seksuele revolutie met al haar liberale verworvenheden bestaat alleen nog in naam. De creativiteit en speelsheid die in haar kern schuilt is vernietigd door industri? ondernemingen als Playboy en elk willekeurig ander marketingbedrijf dat seks en porno gebruikt op een saaie en kant-en-klare manier. Maar dat betekent niet dat we terug zouden moeten keren naar de periode van v?de seksuele revolutie. Dat is ook de reden dat ik denk dat zowel feministen als conservatieven ongelijk hebben met hun strijd tegen de pornoficatie van de samenleving. De democratisering van seks is een geweldige verworvenheid die niet teruggedraaid of beperkt zou moeten worden tot haute couture.

Wat we zouden moeten doen is de seksuele revolutie juist radicaliseren, teruggaan naar de wortels van dit fascinerende veranderingsmoment. De taak die we op ons moeten nemen is om de beelden van seksualiteit die we elke dag zien te individualiseren en te vari?n. Het is tijd om een nieuwe beweging te beginnen door nieuwe beelden van seksualiteit en pornografie uit te vinden. Het is tijd voor een nieuwe Jan Wolkers, mannelijk of vrouwelijk, iemand die krachtige verhalen kan schrijven die getuigen van een authentieke seksualiteit. Het is tijd dat individuen uit kunst, media en literatuur hun bijdrage leveren aan de verrijking van de versleten beeldtaal die de commerci? porno teistert. Het is tijd voor een slow sex-beweging, die seksualiteit voorbij dat ene moment van het orgasme brengt. Het is tijd om seksualiteit terug te brengen tot dat wat ze altijd geweest is: ongrijpbaar, opwindend, intens, speels, authentiek, dynamisch en subliem.

Dan zal, uiteindelijk, de enorme vulgariteit van een achter een designtasje verscholen vagina op een volstrekt geanonimiseerd lichaam, volkomen helder zijn. We moeten het hefnerisme niet bestrijden door beelden te verbieden. We moeten het verdrinken in een overvloed aan betere alternatieven.

Dit artikel verscheen op 6 oktober 2007 in de Verdieping van Trouw . Dylan van Rijsbergen is historicus en een van de oprichters van de links-progressieve denktank Waterland. Deze tekst sprak hij uit tijdens een debat over de pornoficatie van de samenleving in het Rotterdamse kunstcentrum Witte de With. Daar is momenteel de expositie 'Bodypolitixc' te zien, over kunst en pornografie. Bodypolitixc

Brechtje Paardekoper, ook uit denktank Waterland, schreef het artikel De bevrijdende blik, over bimbo's en feministes




Wilt u ook een artikel publiceren in Berichten uit de samenleving? Mail redactie@beperkthoudbaar.info


[login]